สองวันนี้ถังเปากระตือรือร้นเป็นพิเศษ
ไม่รู้เป็นเพราะรู้ว่าการร้องเพลงของตัวเองช่วยให้ “พี่ ๆ ที่หลงทาง” กลับบ้านได้หรือเปล่า เด็กน้อยดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ทุกเช้าลืมตาตื่นสิ่งแรกที่ทำคือตามหาเฉิงเยี่ยนชิว
“พี่สาวมาแล้วหรือยัง”
ซ่งชิงหว่านยังอยู่ในครัวกำลังต้มโจ๊กอยู่ ได้ยินเสียงถังเปาดังมาจากห้องนอนก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “ยังมาเลยจ้ะ พี่สาวทำงานเสร็จแล้วถึงจะมา หนูไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะ”
ถังเปาตอบ “โอ” แล้วคลานลงจากเตียง ใส่รองเท้าแตะตัวน้อยดังปุ๊บปั๊บ ๆ วิ่งไปห้องน้ำ
ตอนนี้เธอปรับตัวเข้ากับชีวิตที่บ้านซ่งชิงหว่านได้เต็มที่แล้ว แก้วแปรงฟันเป็นสีชมพู ผ้าเช็ดหน้ามีลายกระต่ายน้อย หน้าอ่างล้างหน้ามีม้านั่งเตี้ยตัวหนึ่ง ลู่เจิงให้คนทำให้โดยเฉพาะ ให้เธอเอื้อมถึงก๊อกน้ำได้
ถังเปาเหยียบม้านั่งเตี้ย แปรงฟันอย่างตั้งอกตั้งใจ ล้างหน้า แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้แห้งเอง
จากนั้นก็วิ่งไปห้องนั่งเล่น หมอบบนขอบหน้าต่างมองออกไปข้างนอก
“พี่สาวยังไม่มาเลย” เธอทำปากยื่นพูดกับตัวเอง
ซ่งชิงหว่านยกโจ๊กออกมา “มา ทานข้าวก่อน ทานเสร็จพี่สาวก็มาแล้ว”
ถังเปานั่งที่โต๊ะอาหารอย่างว่าง่าย ขาสั้น ๆ ห้อยแกว่งไปมา เธอจิบโจ๊กคำหนึ่ง อยู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นพูด “ป้า ถังเปาวันนี้อยากร้องหลายเพลงหน่อย”
ซ่งชิงหว่านชะงัก “ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงอยากร้องหลายเพลงล่ะ”
ถังเปาพูดอย่างจริงจัง “เพราะถังเปานับแล้ว ยังเหลืออีกตั้งหลายเพลงที่ยังไม่ได้ร้อง พ่อบอกว่าร้องหมดแล้วพ่อจะมา ถังเปาร้องเร็วขึ้น พ่อก็จะได้มาเร็วขึ้น”
ซ่งชิงหว่านรู้สึกปวดใจ ยิ้มพลางลูบหัวเธอ “ได้สิ วันนี้ก็ร้องเยอะหน่อย แต่ถ้าเจ็บคอต้องพักนะ รู้ไหม”
“รู้!”
เฉิงเยี่ยนชิวมาถึงตอนเก้าโมงตรง
พอเข้าประตูมา ถังเปาก็วิ่งมาจูงมือเธอ “พี่สาว! ถังเปาวันนี้จะร้องหลายเพลง!”
เฉิงเยี่ยนชิวมองซ่งชิงหว่านแวบหนึ่ง พยักหน้าให้ เป็นเชิงว่าเด็กเป็นคนเสนอเอง