ถังเปาวันนี้ดูผิดปกติไป
ซ่งชิงหว่านสังเกตเห็นตั้งแต่เช้าตรู่ ปกติเด็กน้อยคนนี้ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่ทำคือเดินเท้าเปล่าตุ้ย ๆ ไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วตะโกนว่า "คุณน้าอรุณสวัสดิ์" แต่วันนี้กลับซุกตัวอยู่ในผ้าห่มไม่ยอมออกมา
ซ่งชิงหว่านเดินเข้าไปในห้องนอน เห็นถังเปาเอาผ้าห่มผืนเล็กคลุมหัว ขดตัวกลมเป็นก้อนเล็ก ๆ
"ถังเปา? ลูกรักตื่นได้แล้วนะ คุณน้าทำไข่ตุ๋นให้แล้ว"
ใต้ผ้าห่มไม่มีเสียงตอบรับ
ซ่งชิงหว่านนั่งลงที่ขอบเตียง ค่อย ๆ เปิดมุมผ้าห่มออก ใบหน้าเล็กของถังเปาซบอยู่บนหมอน จุกผมเล็ก ๆ หลุดข้างหนึ่ง เส้นผมติดอยู่บนแก้ม
"ถังเปา? เป็นอะไรไปลูกรัก?"
ถังเปาพลิกตัว หันหลังให้เธอ แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า "หนูไม่อยากกิน"
ใจของซ่งชิงหว่านกระตุกวูบ เด็กคนนี้มาอยู่ด้วยนานขนาดนี้ ไม่เคยพูดว่าไม่อยากกินเลยสักครั้ง ปกติเธอกินจุมาก ทุกมื้อจะเป็นคนแรกที่ไปนั่งรอที่โต๊ะ
"ปวดท้องหรือเปล่าลูก?" ซ่งชิงหว่านยื่นมือไปจับหน้าผากเธอ อุณหภูมิปกติ
ถังเปาส่ายหน้า
ซ่งชิงหว่านไม่เร่งรัดเธอ นั่งรออยู่ที่ขอบเตียง สักพักถังเปาก็พลิกตัวกลับมาเอง นอนหงายหน้ามองเพดาน ขอบตาแดง ๆ
"คุณน้า"
"หืม?"
"คุณพ่อไม่เอาถังเปาแล้วใช่ไหม?"
คำพูดนี้เหมือนมีดกรีดลงกลางใจซ่งชิงหว่าน
"คิดได้ยังไงกัน?" ซ่งชิงหว่านรีบอุ้มเธอขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน "คุณพ่อรักถังเปาที่สุดเลยนะ"