ถังเปาคงจะคิดถึงพ่อขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
วันรุ่งขึ้นเธอถึงกับวิ่งไปหาเฉิงเยี่ยนชิวเพื่อขอร้องเพลง
เฉิงเยี่ยนชิวแวะมาส่งสตรอว์เบอร์รีให้ ยังไม่ทันนั่งดี ถังเปาก็เกาะเข่าเธอไว้แล้วแหงนหน้าถามว่า “พี่เยี่ยนชิว วันนี้ถังเปาร้องเพลงให้ฟังนะ”
เฉิงเยี่ยนชิวชะงักไปนิด “ได้สิ แต่ถังเปากินสตรอว์เบอร์รีก่อนนะ กินเสร็จแล้วค่อยร้องดีไหม”
“ไม่เอา” ถังเปาส่ายหน้าจนหัวแทบหลุด “ร้องเพลงก่อน ร้องเสร็จแล้วค่อยกิน”
ซ่งชิงหว่านมองอยู่ข้าง ๆ ในแววตาแฝงความสงสาร เมื่อวานเด็กน้อยพูดว่า “ร้องเพลงเยอะ ๆ แบบนี้จะได้เจอพ่อเร็วขึ้นไหม” วันนี้ก็เลยดูร้อนรนขึ้นมาจริง ๆ
เฉิงเยี่ยนชิวหยิบเครื่องอัดเสียงออกมา ตั้งค่าเสร็จก็วางบนโต๊ะกาแฟ “เอาล่ะ ถังเปาร้องเลย”
ถังเปาสูดหายใจลึกเฮือกใหญ่ เสียงเด็กใส ๆ ดังขึ้น “ปลาน้อยแหวกว่าย ว่าย ละติจูดเหนือยี่สิบสองจุดห้า กุ้งน้อยกระโดดต้วมตาม ลองจิจูดตะวันออกหนึ่งร้อยแปดจุดสอง”
เฉิงเยี่ยนชิวจดลงสมุดอย่างรวดเร็ว ละติจูดเหนือ 22.5 ลองจิจูดตะวันออก 108.2
ถังเปาร้องจบก็มองเธอ “พี่คะ นี่เพลงที่ห้าแล้ว วันนี้ถังเปาจะร้องเพลงที่หกด้วย”
เฉิงเยี่ยนชิวเงยหน้าสบตาซ่งชิงหว่าน ซ่งชิงหว่านพยักหน้าให้เล็กน้อย
“ดีจ้ะ ถังเปาร้องเลย”
ถังเปากลืนน้ำลายแล้วร้องต่อ “เกล็ดหิมะปลิวว่อน ละติจูดเหนือสามสิบเจ็ดจุดเก้า ลมเหนือคำรามก้อง ลองจิจูดตะวันออกเจ็ดสิบห้าจุดสี่”
ปลายปากกาของเฉิงเยี่ยนชิวหยุดชะงัก ละติจูดเหนือ 37.9 ลองจิจูดตะวันออก 75.4