เสี่ยวเมิ่งหน่วยสอดแนมเป็นคนใจร้อน
หลังจากได้รับภารกิจ เขาก็บินไปยูนนานในวันรุ่งขึ้น ลงเครื่องก็ตรงดิ่งไปยังเมืองเล็กแห่งนั้นทันที
เมืองไม่ใหญ่ ตั้งอยู่ใกล้ชายแดนจีน-พม่า มีภูเขาล้อมรอบสี่ด้าน มีถนนดินเส้นหนึ่งเชื่อมไปยังถนนหลวง ในเมืองมีไม่ถึงสามร้อยครัวเรือน ล้วนค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือไม่ก็ทำไร่ทำนา
เสี่ยวเมิ่งแต่งกายนอกเครื่องแบบ สวมแค่เสื้อแจ็คเก็ตธรรมดา สะพายเป้ มองดูเผิน ๆ ก็เหมือนคนหนุ่มที่มาเที่ยว
เขาเดินสำรวจในเมืองรอบหนึ่ง ก็พบกระท่อมร้างหลังนั้น
อยู่ทางทิศตะวันออกสุดของเมือง ห่างจากบ้านคนใกล้ที่สุดตั้งสองร้อยกว่าเมตร เป็นบ้านดินชั้นเดียวหลังคามุงแผ่นใยหิน ประตูใช้แม่กุญแจแบบเก่าล็อกไว้ แต่ตัวล็อกขึ้นสนิมไปแล้ว
เสี่ยวเมิ่งสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจ จึงใช้อุปกรณ์ไขกุญแจออก
ประตูถูกผลักออก กลิ่นอับและฝุ่นตลบอบอวล
ในห้องเล็กมาก ราวยี่สิบตารางเมตร มีเตียงไม้กระดานเก่า ๆ พิงผนังอยู่ตัวหนึ่ง บนเตียงมีผ้าห่มผืนบางพับไว้เรียบร้อย โต๊ะสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีชามสองใบ ตะเกียบคู่หนึ่ง ถ้วยเคลือบใบหนึ่ง
เสี่ยวเมิ่งดูข้าวของบนโต๊ะก่อน ชามล้างสะอาดหมดจด ในถ้วยยังมีคราบชา ดูออกว่าเจ้าของตอนไปเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว
จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมองผนัง
เขาชะงักไปทั้งตัว
บนผนังทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยตัวหนังสือแน่นขนัด
ตัวเลข พิกัด สูตรคำนวณ ภาพร่างแผนที่ บางอันใช้ปากกาเขียน บางอันใช้ชอล์กวาด บางอันใช้มีดกรีด พื้นที่ผนังว่างทั้งหมดถูกเขียนจนเต็ม แม้แต่หลังประตูก็ยังมี
เสี่ยวเมิ่งเข้าไปดูใกล้ ๆ สิ่งที่เด่นที่สุดคือตัวเลขหลายชุดที่วงด้วยปากกาสีแดง รูปแบบคือ "ละติจูดเหนือ XX.X ลองจิจูดตะวันออก XX.X" ข้าง ๆ กำกับชื่อสถานที่ ปี จำนวนคน