ทุกคนกลั้นลมหายใจ
ถังเปาหลับตาลง มือน้อยสองข้างวางบนตัก ปลายนิ้วงุ้มเล็กน้อย
เธออ้าปาก เสียงเบาหวิวราวกับกลัวจะทำให้ใครสะดุ้ง
“ดาวเอยสุกใส ละติจูดเหนือยี่สิบสี่จุดหนึ่ง สายลมเอยแผ่วเบา ลองจิจูดตะวันออกเก้าสิบแปดจุดแปด”
ปลายปากกาของเฉิงเยี่ยนชิวจรดลงสมุด มือสั่นระริก
เสียงของถังเปายังคงดังต่อไป คราวนี้ช้ากว่าเพลงสามสิบห้าเพลงก่อนหน้านี้ ทุกคำลากยาวเหมือนไม่อยากร้องให้จบ
“พ่อเดินทางไกลแสนไกล ข้ามภูเขามากมายเหลือเกิน”
น้ำตาของซ่งชิงหว่านไหลรินแล้ว เธอไม่ส่งเสียง แค่ยืนอยู่ข้างกายพลางปล่อยให้น้ำตาร่วง
“พ่อจะกลับมาค่ะ พ่อจะกลับมาแน่นอน”
เสียงของถังเปาเริ่มสั่นเครือ
“เมื่อถังเปาร้องเพลงนี้จบ…”
เมื่อคำสุดท้ายสิ้นลง ปากของถังเปายังค้างอยู่ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดอีกต่อไป
เธอลืมตาขึ้น
น้ำตาหยดโตไหลอาบ แหมะๆ กระทบหลังมือน้อยๆ ของเธอ
ทว่าเธอไม่ส่งเสียงร้องไห้
เธอเงยหน้าขึ้น กลั้นสุดแรง สองริมฝีปากเม้มแน่น คางสั่นระริก
เฉิงเยี่ยนชิวโยนปากกาทิ้ง ก่อนสวมกอดเธอแนบอก
“ถังเปา…”
เฉิงเยี่ยนชิวเองก็ร่ำไห้ น้ำเสียงเปลี่ยนไป
ถังเปาจึงระเบิดออกในที่สุด เมื่อถูกเธอกอด มือน้อยกำกระชับเสื้อผ้าของเฉิงเยี่ยนชิว แล้วสะอื้นไห้อู้อี้