ฉินกังเลือกแนวผาที่หลบลมเพื่อตั้งแคมป์ค้างคืน
ฟ้ามืดเร็ว อุณหภูมิในป่าลดลงฮวบฮาบ ทีมเหยี่ยวสอยจึงก่อกองไฟขึ้น แล้วอุ่นอาหารสนามสองสามชุด เสิ่นเป่ยชวนห่มถุงนอนที่ฉินกังให้มานั่งข้างกองไฟ แสงไฟสีส้มแดงสะท้อนบนใบหน้าเขา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
เสี่ยวเหอ หมอสนามประจำหน่วย ฉวยโอกาสช่วงพักตรวจร่างกายง่าย ๆ ให้เขา
หลังจากตรวจเสร็จ สีหน้าของเสี่ยวเหอไม่ค่อยดีนัก เขาดึงฉินกังหลบมาข้างหนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า "หัวหน้ากลุ่มครับ หน้าแข้งซ้ายของเขามีรอยร้าวจากแผลเก่า รอยประสานกระดูกไม่ดีเลย ถ้าเดินมากจะยิ่งแย่ลง ด้านขวามีซี่โครงหักจากแผลเก่าสองซี่ แถมยังมีภาวะเลือดจางขั้นรุนแรง ขาดสารอาหาร ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลที่ได้มาตรฐานนะครับ"
ฉินกังพยักหน้า "เข้าใจแล้ว เร่งความเร็วในการเดินทาง"
กลับมาข้างกองไฟ เสิ่นเป่ยชวนกำลังแทะขนมปังอัดก้อนที่สาม
ฉินกังนั่งลงข้างเขา "กินเบา ๆ หน่อย กระเพาะลำไส้รับไม่ไหวหรอก"
"ไม่เป็นไร ผมชินแล้ว" เสิ่นเป่ยชวนกลืนขนมปังลงคอ "มีบุหรี่ไหม"
"ไปหัดสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไร"
"ตอนที่หนาวในป่า บุหรี่ช่วยให้อุ่นขึ้นได้"