เช้าวันรุ่งขึ้น หน่วยก็ออกเดินทาง
อาการของเสิ่นเป่ยชวนดีกว่าเมื่อวานอยู่บ้าง หลังจากกินข้าวและนอนหลับไปหนึ่งตื่นก็ฟื้นกำลังขึ้นมาได้เล็กน้อย แต่ขาของเขาไม่ไหวจริง ๆ พอเดินเร็วก็เดินกะเผลก
เหยี่ยวหมายเลขสามและหมายเลขสี่ผลัดกันประคองเขา ตอนแรกเสิ่นเป่ยชวนไม่ชินกับการถูกพยุง พยายามสะบัดออกตลอด ฉินกังตะโกนมาจากข้างหลังว่า “เสิ่นเป่ยชวน ถ้าแกยังฝืนเอาดีอีกจนขาพัง ถึงตอนนั้นลูกสาวแกต้องเข็นรถเข็นมารับแน่”
เสิ่นเป่ยชวนถึงยอมอยู่นิ่ง
ระหว่างทาง ฉินกังเล่าเรื่องของถังเปาให้เขาฟังมากมาย
ว่าเดินมายังเขตทหารคนเดียวได้ยังไง เอาป้ายชื่อทหารนั่นออกมาได้ยังไง ร้องเพลงแรกยังไง ปฏิกิริยาของลู่เจิงเป็นยังไง ซ่งชิงหว่านดูแลเธอยังไง
เสิ่นเป่ยชวนฟังตลอดทาง นาน ๆ จะถามขึ้นหนึ่งคำ
“เธอโดนรังแกที่โรงเรียนอนุบาลไหม”
“ไม่เลย เธอมีแต่คนเอ็นดู มีเพื่อนฝูงรุมล้อมเธอแยะ”