เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เจิงเพิ่งก้าวเข้าสำนักงานก็ได้ยินเสียงของถังเปาดังมาจากทางเดิน
"คุณลู่!"
เจ้าตัวน้อยวิ่งมาจากสุดทางเดิน ซ่งชิงหว่านวิ่งตามหลังพลางร้องบอกให้ช้าลง
ถังเปาวิ่งมาถึงขาของลู่เจิง กอดไว้แน่น เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นยิ้ม "คุณคะ! เมื่อวานคุณไปหาพี่ชายมาใช่ไหม?"
ลู่เจิงชะงักไป
เขาย่อตัวลง "พี่ชายอะไร?"
ถังเปาเอียงคอ ทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา "ก็พี่ชายในเพลงไงคะ! คุณพ่อบอกว่า ในทุกเพลงจะมีพี่ชายคนหนึ่ง พวกเขาหลงทางหาทางกลับบ้านไม่เจอ ถังเปาร้องเพลงให้คุณฟัง คุณก็จะได้ไปรับพี่ๆ กลับบ้านได้แล้ว!"
ลำคอของลู่เจิงเหมือนมีอะไรมาจุกแน่น
ซ่งชิงหว่านเดินเข้ามา ได้ยินคำพูดนี้ก็หยุดชะงัก
ลู่เจิงมองดวงตากลมโตใสซื่อของถังเปา ในใจทั้งเจ็บปวดและแสนอ่อนโยน
เสิ่นเป่ยชวนเล่าเรื่องราวของผู้กล้าที่หายสาบสูญให้ลูกสาวฟังในแบบที่เด็กสามขวบจะเข้าใจได้
ไม่มีการเสียสละ ไม่มีความตาย ไม่มีร่างไร้วิญญาณ ไม่มีโครงกระดูก
มีแค่ "พี่ๆ หลงทาง หาทางกลับบ้านไม่เจอ"
"คุณคะ? ทำไมไม่พูดอะไรเลย?" ถังเปาดึงชายเสื้อเขา