ลู่เจิงขับรถมา 6 ชั่วโมง
จากเขตทหารมุ่งหน้าสู่มองโกเลียใน เส้นทางยิ่งคดเคี้ยว ยิ่งเปลี่ยวร้าง สุดท้ายเลี้ยวเข้าสู่เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ป้ายสีซีดแขวนอยู่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมแห่งเดียวในเมือง ลู่เจิงจอดรถเรียบร้อย จัดเครื่องแบบทหารให้เข้าที่
ลุงยามเห็นเครื่องแบบทหารบนตัวเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "มาหาใคร?"
"ซุนเหลียง ครูสอนภาษาไทย"
"อ้อ ครูซุนน่ะ อยู่ในห้องทำงาน ตึกสองมือซ้ายห้องที่สาม"
ลู่เจิงเดินขึ้นตึก ทางเดินเงียบกริบ เป็นเวลาคาบเรียนพอดี เขาพบห้องทำงานนั้น ประตูเปิดแง้มไว้ ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังตรวจงาน รอบแว่นตากรอบทอง เส้นผมขาวไปแล้วกว่าครึ่ง
ลู่เจิงเคาะกรอบประตู
ซุนเหลียงเงยหน้าขึ้นมอง สายตาหยุดอยู่ที่เครื่องแบบทหารของลู่เจิง ปากกาสีแดงในมือค้างนิ่ง
"สวัสดีครับ ผมลู่เจิง หัวหน้ากองพลปฏิบัติการพิเศษ เขตทหารเอ" ลู่เจิงเอ่ย "คุณคือสหายซุนเหลียงใช่ไหม?"
ซุนเหลียงค่อย ๆ วางปากกาลง แล้วลุกขึ้นยืน ริมฝีปากเขาขยับเล็กน้อย คล้ายอยากพูดอะไร แต่อีกทีก็ไม่กล้าพูด
ในที่สุดเขาก็เอ่ยออกมา น้ำเสียงสงบกว่าที่คิดไว้ "เรื่องพี่ชายผมใช่ไหมครับ?"
ลู่เจิงพยักหน้า
ซุนเหลียงยึดขอบโต๊ะยืนนิ่งไปหลายวินาที แล้วจึงพูดว่า "เข้ามานั่งก่อนเถอะครับ ผมจะรินน้ำให้"
ตอนที่เขาหันไปรินน้ำ ลู่เจิงสังเกตว่ามือเขากำลังสั่น ปากกาน้ำร้อนกระทบขอบแก้ว เกิดเสียงกุกกักเล็กน้อย
"อาจารย์ซุน" ลู่เจิงรับแก้วน้ำมา แต่วางไว้ ไม่ได้ยกดื่ม แล้วพูดตรงประเด็น "เราพบพี่ชายคุณแล้ว"