เช้าวันที่เฉิงเยี่ยนชิวมาถึง ถังเปากำลังนั่งยอง ๆ อยู่ที่ระเบียงดูมดขนย้ายบ้าน
เด็กน้อยใส่ชุดเดรสสีเหลืองตัวใหม่ที่ซ่งชิงหว่านเพิ่งซื้อให้ บนหัวมีกระจุกผมเล็ก ๆ สองข้าง นั่งยองข้างกระถางต้นไม้ ดูอย่างใจจดใจจ่อ
“มดขนย้ายบ้านแล้ว ฝนจะตกแล้วสิ” ถังเปาพูดพึมพำคนเดียว ใช้นิ้วเล็ก ๆ จิ้มแถวมดบนพื้น
ซ่งชิงหว่านโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว “ถังเปา อย่านั่งยองนานนะจ๊ะ เดี๋ยวขาชาไม่ดีนะ”
“ไม่ชาหรอก! ขาถังเปาเก่งจะตาย!”
กริ่งประตูดังขึ้น
ซ่งชิงหว่านไปเปิดประตู เฉิงเยี่ยนชิวยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือถุงขนมถุงหนึ่ง แล้วก็กิ๊บติดผมสีชมพูอันเล็ก ๆ
“สวัสดีค่ะพี่สะใภ้” เฉิงเยี่ยนชิวทักทายพร้อมรอยยิ้ม
“เข้ามาเร็ว” ซ่งชิงหว่านรับของแล้วให้เธอเข้าบ้าน “ถังเปาบอกตั้งแต่เช้าว่าวันนี้จะร้องเพลง ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยว่าคุณจะมา”
เฉิงเยี่ยนชิวเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไป ถังเปาได้ยินเสียงก็วิ่งออกมาจากระเบียงแล้ว
“พี่เยี่ยนชิว!” ถังเปาวิ่งเร็วมากจนเกือบล้ม เฉิงเยี่ยนชิวรีบนั่งยองลงไปรับตัวเธอไว้
“วิ่งช้า ๆ สิ รีบไปไหนจ๊ะ” เฉิงเยี่ยนชิวบีบจมูกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ
“พี่ทำไมเพิ่งมาล่ะ ถังเปารอนานตั้งนานแน่ะ”
เฉิงเยี่ยนชิวมองนาฬิกา เพิ่งแปดโมงครึ่งเอง “หนูตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ”
“ถังเปาตื่นตั้งแต่ตีห้าแล้ว!” ถังเปาชูนิ้วห้านิ้ว “เพราะว่าวันนี้ถังเปาจะร้องเพลงให้พี่ฟังไง!”
ซ่งชิงหว่านยกน้ำสองแก้วออกมา พูดกับเฉิงเยี่ยนชิวว่า “เมื่อคืนเธอก็พร่ำบ่นตั้งแต่หัวค่ำแล้ว ก่อนนอนยังบอกฉันอีกว่า ‘พรุ่งนี้จะต้องร้องเพลงแน่ ๆ’”
เฉิงเยี่ยนชิวรู้สึกจุกในอก เด็กคนนี้ถือว่าการร้องเพลงเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะว่าพ่อของเธอบอกว่า ร้องเพลงเสร็จแล้วเขาก็มารับเธอได้
“งั้นถังเปาอยากกินขนมปังไส้สักหน่อยก่อนไหม” เฉิงเยี่ยนชิวหยิบขนมปังการ์ตูนออกมาจากถุง