ผลตรวจลายมือออกมาในวันรุ่งขึ้น
ซุนเหว่ย หัวหน้าฝ่ายนิติวิทยาศาสตร์ เอาผลรายงานมาส่งที่ห้องทำงานของลู่เจิง พร้อมกับถือเอกสารเปรียบเทียบมาด้วย
“หัวหน้ากองพัน ยืนยันแล้วครับ” ซุนเหว่ยวางรายงานลงบนโต๊ะ “ลายมือในจดหมายตรงกับลายมือที่เก็บไว้ในแฟ้มประวัติของเสิ่นเป่ยชวนอย่างมาก เปอร์เซ็นต์ความเหมือนอยู่ที่เก้าสิบสี่เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป เมื่อพิจารณาจากสภาพแวดล้อมตอนเขียนและระยะเวลาที่ผ่านไป ก็สรุปได้ว่าเป็นคนเดียวกันเขียน”
ลู่เจิงยืนอยู่หลังโต๊ะ จ้องมองรายงานนั้นอยู่หลายวินาที แล้วเงยหน้าขึ้น “แน่ใจ?”
“แน่ใจครับ”
“ดี” ลู่เจิงนั่งลง ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “นั่งสิ มีอะไรอีกไหม”
ซุนเหว่ยนั่งลง “ซองจดหมายเป็นกระดาษธรรมดาทั่วไป ซองขาวที่ซื้อสองหยวนได้หนึ่งห่อตามซูเปอร์มาร์เก็ต แสตมป์ก็ซื้อที่ทำการไปรษณีย์ท้องถิ่น สิ่งที่มีค่าเดียวคือตราประทับ ผมขยายดูแล้วยืนยันได้ว่า ที่ทำการไปรษณีย์ที่ส่งคือที่ทำการไปรษณีย์ประจำตำบลแห่งหนึ่งใต้เขตอำเภอชายแดนมณฑลยูนนาน เวลาคือสองเดือนกับอีกสี่วันก่อน”
“พอจะตามได้ไหมว่าใครส่ง”
“ที่ทำการไปรษณีย์ตามตำบลปกติไม่ติดกล้องวงจรปิด ถึงมีก็คงไม่เก็บภาพย้อนหลังสองเดือน แต่เราส่งคนไปถามได้ ตามสถานที่เล็ก ๆ แบบนั้นคนไม่เยอะ พนักงานไปรษณีย์อาจยังจำได้”
ลู่เจิงว่า “ส่งคนไปแล้ว เสี่ยวเมิ่งออกเดินทางตั้งแต่เมื่อวาน”
ซุนเหว่ยพยักหน้า แล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “หัวหน้ากองพัน ผมขอถามอีกนิดนะครับ ถ้าผู้พันเสิ่นยังมีชีวิตอยู่ ทำไมไม่ติดต่อกองทัพโดยตรงล่ะ วิธีส่งจดหมายให้ภรรยาเพื่อนทหารมันอำพรางเกินไป ถ้าจดหมายนั่นถูกโยนทิ้งไปแล้วล่ะ”
ลู่เจิงพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะอย่างไม่รู้ตัว “ผมก็คิดเรื่องนี้อยู่”
เขาคิดแล้วบอกว่า “มีความเป็นไปได้หลายอย่าง หนึ่ง เขาไม่ไว้ใจช่องทางสื่อสาร กลัวถูกดักจับ สอง เขาไม่อยากเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง สาม เขาไม่แน่ใจว่าภายในกองทัพปลอดภัยหรือเปล่า”
ซุนเหว่ยขมวดคิ้ว “ภายในกองทัพไม่ปลอดภัย หมายความว่าไงครับ”
ลู่เจิงโบกมือ “ผมเดาไปเรื่อย คุณอย่าคิดมาก เอาล่ะ กลับไปก่อน”