การค้นหาในทิศทางของทิเบตเมต็อกเป็นภารกิจที่ยากที่สุด
หลินเยว่ได้รับภารกิจนี้ก็ดูแผนที่อยู่นาน และสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
เมต็อก
สถานที่นี้ในแวดวงมีฉายาว่า "เกาะเปลี่ยวบนที่ราบสูง" ช่วงทศวรรษที่เจ็ดสิบยังไม่มีแม้แต่ถนนดีๆ สักเส้น การเข้าออกต้องใช้คนเดินเพียงอย่างเดียว ทหารช่างที่ซ่อมถนนเส้นนั้นเสียสละชีวิตมากมาย
เป้าหมายชื่อจางกั๋วตง นายสิบเอกทหารช่างขั้นหนึ่ง ปีนั้นนำกองร้อยซ่อมถนน ซ่อมมาถึงหน้าผาแห่งหนึ่ง ก้อนหินใหญ่กลิ้งลงมาจากด้านบน กระแทกเขาตกลงไปในหุบเขาแม่น้ำยาลู่จ้างปู้ ขณะตกลงไปข้างล่างเป็นแก่งเชี่ยวกราก ค้นหาอยู่ครึ่งเดือน ก็ไม่พบแม้แต่เงา
หลินเยว่พาคนห้าคนบินไปทิเบต แล้วนั่งรถอีกสองวันถึงไปถึงบริเวณใกล้เมต็อก
หน่วยทหารท้องถิ่นช่วยพวกเขาติดต่อคนนำทางชาวเหมินปาชื่อจาซี จาซีอายุสามสิบกว่า เติบโตในหุบเขาแห่งนี้ คุ้นเคยกับภูมิประเทศดีเหลือเกิน
"พวกคุณจะไปใต้หุบเขาเหรอ" จาซีถามย้ำเรื่องทิศทางแล้วขมวดคิ้ว "ช่วงนั้นไม่ดีแน่ น้ำเชี่ยวมาก หน้าผาชันมาก"
หลินเยว่ถาม "ลงไปได้ไหม"
จาซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ได้ ฉันพาพวกคุณไปทางหนึ่ง พวกพรานเคยใช้ ถึงจะช้าหน่อย แต่ปลอดภัย"
"ได้ คุณนำทาง"
เช้าวันถัดมาออกเดินทาง
ทางในหุบเขานั้นยากจริงๆ ทางบนเขาแคบและลื่น ด้านหนึ่งเป็นหน้าผา อีกด้านเป็นเหวลึก เบื้องล่างน้ำในแม่น้ำดังครึกโครมจนพูดจาต้องตะโกนสุดเสียง
หลินเยว่เคยผ่านภูมิประเทศต่างๆ มามากมาย แต่พอมาถึงนี่ก็ต้องระวังเต็มที่ แถวเรียงกันเป็นเส้น มือเท้าใช้ปีนลงไป
เกือบสี่ชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็ลงมาถึงก้นหุบเขา
น้ำในแม่น้ำไหลเชี่ยวกว่าที่มองจากข้างบนอีก คลื่นกระแทกหินแตกกระจายเป็นฟองขาว เสียงดังจนหูอื้อ