ฟางอี้ขับรถสองชั่วโมงไปถึงบ้านเกิดของจ้าวเถี่ยเกิน
หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ริมทะเลในฝูเจี้ยน ไม่ใหญ่เลย หลายสิบครัวเรือนอัดแน่นอยู่บนไหล่เขาติดทะเล บ้านเรือนมีทั้งใหม่และเก่า ดูออกว่าช่วงหลายปีมานี้ชีวิตความเป็นอยู่ค่อย ๆ ดีขึ้น
บ้านของจ้าวเสี่ยวเกินอยู่ด้านในสุดของหมู่บ้าน เป็นตึกอิฐเก่าสองชั้น ในลานบ้านมีอวนปลาตากอยู่ ใต้กำแพงมีหมาสีเหลืองแก่ตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่
ตอนฟางอี้เคาะประตู ชายชราร่างเตี้ยล่ำคนหนึ่งมาเปิดประตูให้ ผิวคล้ำแดง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ดูก็รู้ว่าเป็นคนที่ตากแดดริมทะเลมาตลอดชีวิต
“ใครเหรอ” จ้าวเสี่ยวเกินมองสำรวจคนกลุ่มของฟางอี้
ฟางอี้บอกว่า “คุณลุงจ้าว สวัสดีครับ พวกผมพวกเราเป็นคนจากหน่วยทหาร”
“จากหน่วยทหาร” จ้าวเสี่ยวเกินชะงักไป สีหน้าพลันเปลี่ยนไป “พวกคุณ พวกคุณมาหาผมมีธุระอะไร”
ฟางอี้ดูออกว่าเขาตื่นตระหนก
“คุณลุงจ้าว ขอเข้าไปนั่งคุยข้างในได้ไหมครับ”
จ้าวเสี่ยวเกินรีบเชิญพวกเขาเข้าไป ปากก็เรียกภรรยาให้ชงชา ภรรยาของเขาโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว เห็นคนกลุ่มหนึ่งสวมเครื่องแบบ ก็ชะงักเช่นกัน