เช้าวันถัดมา ลู่เจิงและเฉิงเยี่ยนชิวก็ขึ้นเครื่องบินไปชิงไห่
สถานพักฟื้นของกองทัพมณฑลตั้งอยู่ในที่เงียบสงบนอกเมือง รายล้อมด้วยต้นไม้ อากาศดีมาก ลานกว้างไม่ใหญ่ มีทหารผ่านศึกหลายสิบคนที่ต้องดูแลระยะยาวเพราะบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยพักอยู่ที่นี่
จ้าวเถี่ยจู้พักอยู่ห้องด้านในสุดของชั้นสอง
ที่ทางเดิน ลู่เจิงพบกับหลี่ซิ่วอิง ภรรยาของจ้าวเถี่ยจู้ก่อน หลี่ซิ่วอิงวัยสี่สิบต้นๆ ดูแก่กว่าวัยไปหน่อย คงเพราะความเหนื่อยล้าจากการดูแลสามีในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
“หัวหน้ากองพันลู่?” หลี่ซิ่วอิงจำเขาได้ ดูประหลาดใจเล็กน้อย “คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”
ลู่เจิงกล่าวว่า “พี่สะใภ้ ผมมาเยี่ยมเฒ่าจ้าวครับ”
แววตาของหลี่ซิ่วอิงฉายความขมขื่น “เขาก็ยังเป็นเหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ ส่วนใหญ่จำใครไม่ได้ บางครั้งก็ตื่นรู้หน่อย บางครั้งก็สับสนมาก”
“วันนี้อาการเป็นยังไงบ้างครับ?”
“วันนี้ยังดีอยู่ เช้ากินข้าวแล้วก็เดินเล่นในลานหลายรอบ ตอนนี้นั่งอยู่ในห้อง”
หลี่ซิ่วอิงพาทั้งสองเข้าไปในห้อง
จ้าวเถี่ยจู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง สวมชุดผู้ป่วยสีน้ำเงินเข้ม ดวงตามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังมองอะไร เขาผอมลงกว่าเมื่อสามปีก่อนมาก โหนกแก้มสูงขึ้น ผมก็หงอกมากแล้ว
“เถี่ยจู้ ดูสิว่าใครมาเยี่ยม?” หลี่ซิ่วอิงเดินไปตบไหล่เขาเบาๆ
จ้าวเถี่ยจู้ค่อยๆ หันหน้ามา มองลู่เจิงแวบหนึ่ง ดวงตาเลื่อนลอย
“เฒ่าจ้าว” ลู่เจิงย่อตัวลงตรงหน้าเขา “ผมเอง ลู่เจิง ยังจำผมได้ไหม?”
จ้าวเถี่ยจู้จ้องมองเขานานครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียง
หลี่ซิ่วอิงกระซิบข้างๆ “เขาก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ นานๆ ครั้งถึงจะพูดออกมาสักสองสามคำ แต่ถามอะไรเขาก็ตอบไม่ได้”
ลู่เจิงไม่ท้อถอย เขาล้วงของสิ่งหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ
มันคือรูปถ่าย ของเสิ่นเป่ยชวน