ถังเปาร้องไห้ได้ไม่นานก็หยุด
อารมณ์เด็กมาง่ายหายเร็ว เช็ดน้ำตาแล้วเธอก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม
ซ่งชิงหว่านยกนมอุ่นมาให้ ถังเปาถือแก้วดื่มอึกใหญ่ไปเกินครึ่ง รอบปากเป็นวงสีขาวนม
เธอวางแก้ว ใช้หลังมือเช็ดปาก แล้วมองเฉิงเยี่ยนชิวอย่างจริงจังมาก
“พี่คะ”
“จ๊ะ?”
“ถังเปาร้องหมดแล้วนะ สามสิบหกเพลง หนูจำได้ทุกเพลงเลย”
เฉิงเยี่ยนชิวพยักหน้าแรง เสียงยังแหบเล็กน้อย “ถังเปาเก่งที่สุดเลย ถังเปาเป็นเด็กที่เก่งที่สุดในโลก”
ถังเปายิ้ม
ถึงตาจะยังแดง จมูกก็แดง แต่เธอยิ้มอย่างอิ่มใจมาก มุมปากโค้งขึ้น เผยให้เห็นฟันเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่
“พ่อบอกว่าถ้าหนูร้องหมด พ่อก็จะมา”
เฉิงเยี่ยนชิวไม่กล้าบอกเธอว่าอาจต้องรออีกหลายวัน จึงได้แต่ยิ้มแล้วบอกว่า “ใช่ พ่อกำลังเดินทางมาแล้ว”
ถังเปากระโดดลงจากโซฟา วิ่งเหยาะ ๆ ไปหาลู่เจิง เงยหน้ามองเขา
“ลุงคะ”
ลู่เจิงย่อตัวลงให้อยู่ระดับสายตา “มีอะไรหรือถังเปา”
“หนูร้องหมดแล้ว พ่อจะมาวันนี้ไหม”
ลู่เจิงมองดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความคาดหวังนั้น ใจอ่อนยวบ