เฉิงเยี่ยนชิวได้รับโทรศัพท์จากลู่เจิงก็เริ่มค้นแฟ้มเอกสารทันทีตั้งแต่กลางดึก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่เจิงก็ได้รับโทรศัพท์จากกู้หย่วนซาน อดีตพลโทกู้หย่วนซานซึ่งเป็นผู้บัญชาการปฏิบัติการ "เส้นทางกลับบ้าน" ในตอนนั้น ไม่รู้ว่าได้ข่าวมาจากที่ไหน ติดต่อเข้ามาเอง
"เสี่ยวเจิง ได้ยินว่าลูกสาวของเป่ยชวนไปหาเธอถึงที่แล้วหรือ"
ลู่เจิงกำลังเดินทางไปห้องทำงาน ชะงักก้าว "ท่านกู้ ข่าวเร็วจริงนะครับ"
"ฉันเกษียณแล้ว แต่ก็ยังมีลูกน้องเก่าอยู่บ้าง" เสียงของกู้หย่วนซานทุ้มลึก "เธอถึงห้องทำงานหรือยัง ฉันจะให้คนไปรับเธอมาหน่อย มีบางเรื่องที่พูดทางโทรศัพท์ไม่สะดวก"
ลู่เจิงตอบตกลง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่เจิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือของบ้านกู้หย่วนซาน กู้หย่วนซานอายุเจ็ดสิบกว่า ผมขาวโพลนไปหมด แต่ยังดูมีพลัง หลังตั้งตรง
เสนาธิการหลิวเจี้ยนกั๋วก็อยู่ด้วย เฉิงเยี่ยนชิวมาพร้อมกับลู่เจิง ในอ้อมแขนมีแฟ้มเอกสารกองหนึ่ง
ทั้งสี่คนนั่งอยู่ในห้องหนังสือ บนโต๊ะมีเอกสารทั้งหมดของปฏิบัติการ "เส้นทางกลับบ้าน" ปูอยู่
กู้หย่วนซานเริ่มก่อน "ถังเปาพูดว่าอย่างไร เธอเล่าให้ฉันฟังอีกที คำต่อคำเลย"
ลู่เจิงพูดว่า "เธอบอกว่า พ่อบอกว่ารอให้ถังเปาร้องเพลงให้คุณลุงที่ใส่เสื้อสีเขียวฟังหมดก่อน พ่อถึงจะมารับถังเปา"
กู้หย่วนซานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
หลิวเจี้ยนกั๋วทนไม่ไหวก่อน "ความหมายนี้ก็คือ เป่ยชวนคิดว่าเขาจะกลับมาได้"
"ไม่ใช่คิด" น้ำเสียงของลู่เจิงแน่วแน่ "แต่ตั้งใจจะกลับมา ท่านกู้ ท่านรู้จักเป่ยชวนดีกว่าผม เขาเป็นคนที่ชอบให้คำสัญญาลอยๆ กับเด็กหรือเปล่า"
กู้หย่วนซานส่ายหน้า "ไม่ใช่ เด็กนั่นปากแข็งนัก ไม่เคยพูดอะไรที่ไม่แน่ใจ"