กลางเดือนตุลาคม
เสิ่นเป่ยชวนสวมชุดทางการตอนออกไปทำงานตอนเช้า
ถังเปาโผล่หัวออกมาจากห้อง: "พ่อ วันนี้มีอะไรหรือคะ?"
"พิธีต้อนรับร่างวีรชนกองทัพบุกไกล ที่เมืองหว่านติ้ง"
มือของถังเปาชะงัก
"วันนี้คือวันนั้นหรือคะ?"
"อืม กลุ่มแรก สี่สิบสามร่าง"
ถังเปารีบพูดทันที: "หนูไปด้วยได้ไหมคะ?"
เสิ่นเป่ยชวนมองเธอ: "หนูมีเรียน"
"พ่อ!"
"ไม่ได้ นี่เป็นพิธีทางการ หนูเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้น ไม่เหมาะสม"
ถังเปารีบร้อน: "พ่อ หนู..."
"กลับมาจะให้ดูวิดีโอ" น้ำเสียงของเสิ่นเป่ยชวนไม่เปิดโอกาสต่อรอง แต่แววตาอ่อนโยน "ครั้งนี้ไม่ได้ ไว้มีโอกาสทีหลัง"
ถังเปากัดริมฝีปาก สุดท้ายก็พยักหน้า: "งั้นพ่อช่วยดูพวกเขากลับบ้านแทนหนูนะคะ"
"ได้"
เสิ่นเป่ยชวนออกจากบ้านไป
ถังเปาทั้งวันจิตใจไม่จดจ่ออยู่กับการเรียน
ช่วงคาบที่สามตอนเช้า เธอแอบดูโทรศัพท์ ไม่มีข้อความ พอคาบที่สี่เลิกเรียนก็ดูอีกครั้ง ยังไม่มี
ตอนเที่ยงตอนกินข้าว เหอเสี่ยวปิงสังเกตว่าเธอผิดปกติ: "เป็นอะไร?"
"วันนี้ร่างวีรชนกองทัพบุกไกล กลับประเทศ ที่เมืองหว่านติ้ง"
ตะเกียบของเหอเสี่ยวปิงหยุดชั่วคราว: "คือในกลุ่มร้อยกว่าคนนั้นเหรอ?"
"อืม กลุ่มแรก สี่สิบสามคน เฉพาะที่ยืนยันตัวตนได้"
"พ่อเธอไปเหรอ?"
"ไป"
เหอเสี่ยวปิงไม่ถามต่อ พูดแค่ว่า: "นั่นเป็นเรื่องใหญ่"
"อืม"
ตอนบ่าย ถังเปาบังคับให้ตัวเองตั้งใจเรียน แต่ถึงคาบเรียนอิสระสุดท้ายเธอก็อดใจไม่ไหว แอบดูโทรศัพท์อีกครั้ง