ตั้งแต่วันที่ได้ไปสุสานมา ความสนใจในแผนที่และภูมิศาสตร์ของถังเปาก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแบบก้าวกระโดด
วันนี้หลังเลิกเรียน เธอยังไม่ทันวางกระเป๋าก็พุ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่น คว้าลูกโลกขนาดใหญ่ที่อยู่ในห้องทำงานของเสิ่นเป่ยชวนมากอดไว้แนบอก
“พ่อคะ! หนูย้ายอันนี้ไปไว้ห้องหนูนะ ได้ไหมคะ?”
เสิ่นเป่ยชวนโผล่หน้ามาจากห้องครัว “จะเอาไปทำอะไรหรือ?”
“หนูจะศึกษาน่ะสิ”
“ศึกษาอะไร?”
“ศึกษาแผนที่ หนูอยากรู้ว่าพวกพี่ ๆ เขาถูกตามกลับมาจากที่ไหนบ้าง”
เสิ่นเป่ยชวนเช็ดมือเดินออกมา “ในห้องหนูวางได้หรือ? ไอ้นี่มันใหญ่โตนะ”
“วางได้ค่ะ หนูแค่ย้ายตุ๊กตาตัวเก่าออกไปก็พอ”
“ตามใจสิ หนูขนเอาเองแล้วกัน”
ถังเปาออกแรงโอบลูกโลกแล้วค่อย ๆ ขยับไปทางห้องนอน ลูกโลกค่อนข้างหนักสำหรับเธอ ย่างก้าวหนึ่งก็แกว่งไปสามที เสิ่นเป่ยชวนมองอยู่ข้างหลัง ยื่นมือประคองเอาไว้หลวม ๆ กลัวลูกจะล้ม
กว่าจะเข็นไปถึงห้องก็วางไว้ตรงมุมโต๊ะหนังสือ
ถังเปาตบมือด้วยความพึงพอใจ แล้วก็เริ่มหมุนลูกโลก
“พ่อคะ พม่าอยู่ตรงไหน?”
เสิ่นเป่ยชวนเดินมาชี้ให้ดู “นี่”
“เกาหลีล่ะ?”
“นี่”
“ที่ราบสูงปามีร์ล่ะ?”