ลู่เจิงจัดการให้คนไปสืบที่มาของถังเปาทันทีในคืนนั้น
เช้าวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์สายตรงจากสถานสงเคราะห์ก็ติดต่อได้
โจวเหม่ยเฟิน ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ พูดด้วยน้ำเสียงประหม่าอยู่บ้าง คงเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับสายจากหน่วยทหาร
"อ๋อ เด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ ฉันจำได้" โจวเหม่ยเฟินว่า "เมื่อสองปีก่อน ราว ๆ หน้าหนาว มีคนมาวางเธอไว้หน้าประตูบ้านของเรา ตอนนั้นดึกมากแล้ว เจ้าหน้าที่กะดึกมาเปิดประตูตอนเช้าถึงเห็น"
เฉิงเยี่ยนชิวใช้ปากกาจดบันทึกพลางถาม "ตอนนั้นมีอะไรติดตัวมาบ้างไหมคะ"
"มี ๆ กระเป๋าเป้ทหารเก่า ๆ หนึ่งใบ ข้างในมีเสื้อผ้าเด็กอ่อนสองสามชุด นมผงสองกระป๋อง กับป้ายเหล็กอีกอันหนึ่ง เราดูไม่ออกว่าเขียนว่าอะไร เลยเก็บเอาไว้ก่อน"
"ป้ายเหล็กนั่นคือป้ายประจำตัวทหาร" เฉิงเยี่ยนชิวว่า "ชื่อบนนั้นเขียนว่าอะไรคะ"
"อืม ให้ฉันนึกก่อนนะ... เหมือนจะเป็นเสิ่นอะไรสักอย่างชวน เสิ่นเป่ยชวน? ใช่แล้ว เสิ่นเป่ยชวน"
เฉิงเยี่ยนชิวมองไปที่ลู่เจิง คางของลู่เจิงเกร็งขึ้นมาทันที
"ตอนที่เด็กมาส่ง มีชื่อติดตัวมาด้วยไหม มีจดหมายหรืออะไรทำนองนั้นไหมครับ"
"ไม่มีจดหมาย ไม่มีอะไรเลย เราเลยตั้งชื่อเธอว่าเสิ่นเถียน ตามแซ่บนป้ายน่ะ แต่พอเด็กคนนั้นโตขึ้น พูดได้ นางก็ไม่ยอมรับชื่อนั้นเด็ดขาด บอกว่าเธอชื่อถังเปา เราถามว่าใครตั้งชื่อให้ เธอบอกว่าคุณพ่อ"
ลู่เจิงแทรกขึ้น "สองปีที่เธออยู่ที่นั่น เป็นยังไงบ้าง"
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ
น้ำเสียงของโจวเหม่ยเฟินเบาลง "สหายลู่ ฉันจะบอกท่านตามตรงนะ สถานสงเคราะห์ของเราเงื่อนไขไม่ค่อยดี คนก็ไม่พอ เด็ก ๆ จำนวนมาก บางทีก็ดูแลไม่ทั่วถึง ถังเปาคนนั้นนะ เธอเรียบร้อยมาก ไม่ร้องไห้ไม่งอแง ถ้าไม่มีใครสนใจเธอ เธอก็อยู่เงียบ ๆ คนเดียว แต่มีเจ้าหน้าที่บางคน... อารมณ์ไม่ค่อยดี บางครั้งก็ตวาดเธอ บางทีอาจถึงขั้นลงไม้ลงมือด้วย นี่เป็นความผิดที่ฉันดูแลไม่ทั่วถึง ฉัน..."