โทรศัพท์ผ่านดาวเทียมเชื่อมต่อได้ตอนสามทุ่ม
ลู่เจิงเพิ่งกล่อมถังเปาหลับกำลังดี เห็นว่าเป็นเบอร์ของฉินกังก็เดินออกไปที่ระเบียงทันที
“หลานหาน”
“หัวหน้ากองพัน เจอแล้ว”
มือของลู่เจิงกำราวระเบียงแน่น “เป็นไงบ้าง”
เสียงของฉินกังดังออกมาจากโทรศัพท์ผ่านดาวเทียม สัญญาณไม่ค่อยดี ขาด ๆ หาย ๆ “โครงกระดูกห้าคน ครบทั้งหมด เสิ่นเป่ยชวนทำความสะอาดและจัดการไว้ล่วงหน้าแล้ว สภาพเก็บรักษาไว้ดี”
ลู่เจิงถามประเด็นสำคัญ “บาดแผลล่ะ”
“มี” เสียงของฉินกังเย็นชาเหมือนมีด “สามคนมีรูกระสุนที่หน้าผากด้านหน้า ถูกลูกปืนกลยิงด้านหน้าตายสองคน ข้อมือของทั้งห้าคนมีร่องรอยถูกมัดไว้ หมอนิติเวชวินิจฉัยว่าถูกปลดอาวุธ มัด แล้วประหาร”
ลู่เจิงหลับตาลงครู่หนึ่ง
เขาทำใจไว้พร้อมแล้ว แต่พอได้ยินคำพูดพวกนี้จริง ๆ ก็ยังรู้สึกเหมือนถูกใครเอามีดแทงเข้าที่หน้าอก
“มีอะไรอีก”
“มีอีกหนึ่งอย่าง” ฉินกังกล่าว “ในซากแคมป์พบสมุดบันทึกหลายเล่ม เป็นบันทึกการค้าของกลุ่มขบวนการค้ายาเสพติดกลุ่มนั้นในปีนั้น มีหน้าหนึ่งระบุแผนซุ่มโจมตีหน่วยลาดตระเวนอย่างชัดเจน คนที่ติดต่อเขียนว่า ‘โจว’ หลังจากนั้นเพิ่มเงินห้าหมื่น”
ลู่เจิงไม่พูดอะไร
ห้าหมื่น
ห้าชีวิต หนึ่งชีวิตหมื่นนึง