ทีมเหยี่ยวล่าสังหารเริ่มลงมือทำงาน
ชั้นดินไม่หนานัก เพราะเสิ่นเป่ยชวนทำงานส่วนใหญ่เอาไว้แล้ว เขาเก็บกู้ร่างออกมาแล้วคลุมทับด้วยดินบาง ๆ และผ้าใบน้ำมันอีกชั้น ป้องกันไม่ให้ฝนชะหรือสัตว์มาทำลาย
ฉินกังจัดการให้เหยี่ยวหมายเลขหนึ่งกับหมายเลขสองรับหน้าที่คุ้มกันรอบนอก ที่เหลือลงมือขุด
“เบา ๆ หน่อย” ฉินกังกำชับ “อย่าให้ของข้างในเสียหาย”
หมอนิติเวชประจำหน่วย หลานหาน สวมถุงมือแล้วนั่งรออยู่ข้าง ๆ เขาเป็นคนที่ฉินกังยืมตัวมาจากศูนย์นิติเวชของเขตทหาร อายุห้าสิบกว่าแล้ว ทำงานเป็นหมอนิติเวชมาทั้งชีวิต ผ่านอะไรมาโชกโชน แต่วันนี้สีหน้าเขาก็เคร่งเครียดไม่แพ้กัน
ขุดไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง ผ้าใบน้ำมันก็โผล่ออกมา
ฉินกังลงมือเปิดมุมผ้าใบด้วยตัวเอง ข้างใต้เป็นแผ่นพลาสติกหนาอีกชั้น เสิ่นเป่ยชวนใช้วิธีป้องกันสองชั้น
“ไอ้เป่ยชวนนี่ ทำงานละเอียดชะมัด” ฉินกังพึมพำเบา ๆ
พอเปิดแผ่นพลาสติกออก ทุกคนก็ชะงักมือค้าง
ร่างห้าร่างวางเรียงกัน เป็นระเบียบเรียบร้อย หัวหันไปทางทิศเหนือ เท้าชี้ไปทางทิศใต้ มือสองข้างวางแนบข้างตัว ข้าง ๆ แต่ละร่างมีของใช้ส่วนตัววางอยู่ ปืนพกที่ขึ้นสนิม วิทยุสื่อสารที่พังเสียหาย กระติกน้ำที่ดำเป็นคราบ