จุดแรกของกลุ่มประวัติศาสตร์บอกเล่าคือ ซานตง หลินอี๋
เฉิงเยี่ยนชิวกับหวังฟางนั่งรถไฟความเร็วสูงนานหกชั่วโมง แล้วต่อรถบัสอีกสองต่อ ถึงมาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ห่างไกลนั่น
คุณตาที่จะไปสัมภาษณ์คือหลิวเต๋อเซิ่ง อายุเก้าสิบสอง ทหารผ่านศึกสงครามเกาหลี
คุณตาหลิวอาศัยอยู่ในบ้านอิฐเก่าทางตะวันออกของหมู่บ้าน หน้าบ้านกองฟืนอยู่กองหนึ่ง ในลานบ้านเลี้ยงไก่ไว้ไม่กี่ตัว ลูกชายของท่าน หลิวเจี้ยนเช่อ มารออยู่ที่หน้าประตู
“พวกคุณมาจากหน่วยทหารเหรอครับ” หลิวเจี้ยนเช่อเป็นชาวนาวัยห้าสิบกว่า ๆ กำลังถูกมือไปมาด้วยความเก้อเขิน
“ใช่แล้ว พี่หลิว พวกเราอยากมาคุยกับคุณพ่อเรื่องราวสมัยก่อนน่ะค่ะ” เฉิงเยี่ยนชิวพูดพลางยิ้ม
“ได้เลย เชิญเร็วเข้า พ่อรู้ว่าพวกคุณจะมา วันนี้แกตื่นแต่เช้าเพื่อมารอเลย ยังให้ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้อีก”
เข้าไปในบ้าน คุณตาหลิวนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายเก่าตัวหนึ่ง ตัวท่านเฒ่าผ่ายผอมมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ผมขาวโพลนไปหมด แต่หลังยังตั้งตรงดีอยู่ พอเห็นเฉิงเยี่ยนชิวกับหวังฟางใส่เครื่องแบบทหารเดินเข้ามา ดวงตาของท่านก็เปล่งประกายขึ้นทันที
“ทหารมาแล้ว!” เสียงของท่านดังมาก พลังยังเต็มเปี่ยม
“สวัสดีค่ะ คุณตาหลิว!” เฉิงเยี่ยนชิวเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าท่าน