เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางอี้นำอุปกรณ์ครบชุดออกทะเลอีกครั้ง
เฒ่าโจวก็ตามมาด้วย บอกว่ายังไงก็ต้องดูให้เห็นกับตา
เสี่ยวหลิวเป็นคนแรกที่ดำลงน้ำ คราวนี้เขานำกล้องบันทึกภาพใต้น้ำมาด้วย โครงสร้างภายในเรือจมไม่มั่นคง เขาจึงไม่บุกเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า แต่สอดกล้องเข้าไปตามรอยแยกเพื่อส่องดูข้างใน
สิบนาทีต่อมาเขาโผล่ขึ้นเหนือน้ำ สีหน้าค่อนข้างซับซ้อน
“หัวหน้าฟาง ในเรือไม่มีใครเลยครับ”
ฟางอี้ชะงัก “ไม่มีเหรอ”
“ไม่มีครับ ผมส่องทั่วพื้นห้องเรือแล้ว มีเศษข้าวของพวกกระป๋องเหล็ก เชือก และอะไรทำนองนั้น แต่ไม่มีร่างผู้เสียชีวิต”
ฟางอี้ขมวดคิ้ว ไม่อยู่ในเรือ แล้วคนคนนั้นไปอยู่ที่ไหน
เฒ่าโจวเคาะกล้องยาฉุนข้าง ๆ “พ่อหนุ่มคนนั้นว่ายน้ำเก่ง เรือจมเขาก็ต้องว่ายแน่”
ฟางอี้คิดสักครู่ มองตำแหน่งพิกัดกับจุดที่เรือจมว่าคลาดเคลื่อนกันแค่ไหน จุดพิกัดนั้นไม่ได้อยู่ที่ตัวเรือ แต่อยู่ทางทิศตะวันออกของเรือไปประมาณห้าสิบเมตร