เฉิงเยี่ยนชิวนั่งรถไฟความเร็วสูง 4 ชั่วโมงมาถึงเซ่าซิง
เฉินจื้อหย่วนรออยู่หน้าสถานี เขาเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างปานกลาง หน้ารูปสี่เหลี่ยม ผิวคล้ำ ใส่แจ็กเก็ตเก่าๆ พอเห็นเฉิงเยี่ยนชิวเดินออกมา ก็รีบเดินเข้าไปหา
“สหายเฉิง?”
“คุณเฉิน สวัสดีค่ะ” เฉิงเยี่ยนชิวยื่นมือไปจับมือเขา
มือของเฉินจื้อหย่วนหยาบกร้าน เห็นชัดว่าเป็นคนทำงานใช้แรงกาย เขาเก้ๆ กังๆ ถูมือเล็กน้อย: “สหายเฉิง นั่งรถมาทางไกลขนาดนี้ เหนื่อยไหม? จะไปพักก่อนไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เฉิงเยี่ยนชิวตบกระเป๋าเบาๆ “ไปที่บ้านคุณก่อนเถอะ”
เฉินจื้อหย่วนขับรถตู้เก่าๆ พาเธอไปที่บ้านเก่า เป็นบ้านเก่าหลังคากระเบื้องสีดำ ผนังปูนขาว ตามแบบบ้านพื้นเมืองเจียงหนาน อายุนานหลายปีแล้ว ผนังปูนลอกเป็นหย่อมๆ แต่เก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย
ในห้องโถง บนโต๊ะยาวมีรูปอดีตคนในบ้านสองรูป รูปหนึ่งเป็นชายหนุ่ม สวมชุดนักเรียนยุคสาธารณรัฐ ใบหน้าคมคาย อีกรูปเป็นหญิงชรา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นแต่ดวงตายังเป็นประกาย
“นี่คือปู่กับย่าของผม” เฉินจื้อหย่วนชี้ไปที่รูปแล้วพูด
เฉิงเยี่ยนชิวมองรูปชายหนุ่มคนนั้น อายุราวยี่สิบต้นๆ หน้าตาคมคาย มุมปากมีรอยยิ้มจางๆ
“รูปนี้ถ่ายก่อนที่เขาจะจากไป” เฉินจื้อหย่วนพูด “ตอนนั้นการถ่ายรูปเป็นเรื่องยาก ย่าทวดของผมจ่ายเงินก้อนโตให้ร้านถ่ายรูปในเมืองถ่ายให้ ว่าไว้เป็นที่ระลึก”