เฉินจื้อหย่วนร้องไห้อยู่ในโทรศัพท์อยู่นานกว่าจะตั้งสติได้
เฉิงเยี่ยนชิวไม่ได้เร่งเขา รออย่างเงียบๆ
ผ่านไปประมาณสองสามนาที เสียงของเฉินจื้อหย่วนจึงดังขึ้นมาอีกครั้ง แหบแห้งมาก: “สหายเฉิง คุณช่วยเล่าให้ฉันฟังได้ไหม ปู่ของฉัน เขาเป็นยังไง…”
“จากสิ่งที่ค้นพบในตอนนี้ ปู่ของคุณน่าจะเสียชีวิตระหว่างการล่าถอยจากพม่าพร้อมกับกองพลที่ 200 ในปี 1942 สาเหตุการเสียชีวิตที่แน่ชัดยังอยู่ในระหว่างการพิสูจน์ แต่ยืนยันได้ว่า ตอนที่เขาเสียชีวิต นาฬิกาพกอยู่ที่ตำแหน่งหน้าอกของเขา”
เฉินจื้อหย่วนเงียบไปอีกครั้ง
“หน้าอก” เขาพูดซ้ำ เสียงสั่น
“ครับ”
“นาฬิกาเรือนนั้น ยายทวดเป็นคนให้” เฉินจื้อหย่วนพูดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว “ยายของฉันเคยเล่าให้ฟังว่า ก่อนที่ปู่จะออกไปรบ ยายทวดเอานาฬิกาพกเงินเรือนที่แพงที่สุดในบ้านให้เขา บอกให้เขาดูเวลาบนนาฬิกาแล้วคิดถึงบ้าน พอถึงเวลาก็ให้กลับมา”
มือที่เฉิงเยี่ยนชิวถือหูโฟนกำแน่นขึ้น
“ยายของฉันบอกว่า ตอนที่ปู่จะไป ปู่บอกกับเธอว่า ‘ชุนหลาน ฉันเอานาฬิกาไปด้วย เอารูปเธอไปด้วย รอฉันกลับมานะ’ แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย”