เฉิงเยี่ยนชิวกลับมาจากเซ่าซิงในเย็นวันนั้นก็มาทานข้าวที่บ้าน
ถังเปายกเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งข้าง ๆ ฟังเฉิงเยี่ยนชิวเล่าเรื่องเฉินจื้อหย่วนที่หน้าหลุมศพอย่างเงียบ ๆ
เธอไม่ขัดจังหวะ แค่นั่งฟังเงียบ ๆ
พอเฉิงเยี่ยนชิวเล่าถึงตอนที่เฉินจื้อหย่วนคุกเข่าร้องเรียกยายอยู่หน้าหลุมศพ น้ำเสียงของเธอก็เริ่มแหบพร่า เธอยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเพื่อกลืนความเศร้าลงไป
"เขาคุกเข่าเกือบครึ่งชั่วโมงไม่ยอมลุก เข่ามีแต่โคลน"
ถังเปาก้มหน้า มือเล็ก ๆ สองข้างกำเข้าหากัน ข้อนิ้วซีดขาว
เสิ่นเป่ยชวนมองเธออยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร
เฉิงเยี่ยนชิวเล่าจบแล้วก็ถอนหายใจยาว "แปดสิบสองปี นาฬิกาพกเรือนหนึ่งใช้เวลาแปดสิบสองปีกว่าจะกลับมาถึงบ้าน"
ในห้องนั่งเล่นเงียบไปครู่หนึ่ง
ถังเปาจึงเอ่ยขึ้น เสียงเบามาก "พี่เยี่ยนชิว คุณยายชุนหลานคนนั้นรอทั้งชีวิตก็ไม่ทันใช่ไหมคะ?"
"อืม เสียชีวิตปี 2548 ก่อนตายสมองก็ไม่ค่อยดีแล้ว แต่ยังเรียกชื่อสามีของเธออยู่เลย"
มือของถังเปากำแน่นขึ้น
เธอไม่ได้ร้องไห้ สิบขวบแล้ว เธอไม่ค่อยร้องไห้ต่อหน้าผู้คนอีกแล้ว แต่ริมฝีปากของเธอเม้มเป็นเส้นตรง วงตาเริ่มแดงเรื่อ
หลังทานข้าวเสร็จและเฉิงเยี่ยนชิวกลับไป ถังเปานั่งคนเดียวบนโซฟาในห้องนั่งเล่นอยู่นานไม่ขยับ