สามวันต่อมา คนที่กู้หย่วนซานส่งมาก็มาถึง
คนที่มาชื่อฉินกัง ยศพันเอก เชี่ยวชาญการรบพิเศษ อายุสี่สิบสาม ร่างกำยำล่ำสัน บนหน้ามีแผลเป็นยาวพาดผ่านแก้มขวา แต่เวลายิ้มกลับดูเป็นกันเองอย่างไม่น่าเชื่อ ดูไม่เหมือนทหารหน่วยรบพิเศษที่เข่นฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา กลับเหมือนพี่ชายที่ขายบาร์บีคิวอยู่ริมถนนมากกว่า
เขาพาคนมาหกคน ล้วนแต่ฝีมือระดับหัวกะทิ
ลู่เจิงต้อนรับเขาอยู่ที่ห้องทำงาน
"เถ้าเฉิน เชิญนั่ง"
ฉินกังนั่งลงบนเก้าอี้อย่างผึ่งผาย "พี่เจิง ว่าไง งานอะไร? ตอนที่ท่านกู้โทรไปก็ทำเสียงลึกลับ บอกแค่ว่าให้มาหาพี่เพื่อรับภารกิจ"
ลู่เจิงเลื่อนแฟ้มเอกสารลับผลักไปให้ "อ่านนี่ก่อน"
ฉินกังเปิดแฟ้มออกอ่าน ยิ่งอ่านสีหน้าก็ยิ่งเข้มงวดขึ้น
หลังจากอ่านจบ เขาก็ปิดแฟ้ม แล้วผิวปากเบา ๆ "เสิ่นเป่ยชวน?"
"รู้จักเหรอ?"
"ใครจะไม่รู้จักกัน" ฉินกังตอบ "ตำนานในแวดวงทหารหน่วยรบพิเศษ ฝีมือรบตัวต่อตัวอยู่ในสามอันดับแรกของกองทัพ เมื่อสามปีก่อนได้ข่าวว่าเสียสละแล้ว ผมยังดื่มเหล้าไว้อาลัยให้เขาเลย" เขาเงยหน้ามองลู่เจิง "พี่จะบอกว่ายังมีชีวิตอยู่?"
"ยังมีชีวิต" ลู่เจิงตอบ "อย่างน้อย ๆ เมื่อสองเดือนก่อนก็ยังมีชีวิตอยู่"
"เขาอยู่ที่ไหน?"
"ป่าไร้ผู้คนชายแดนจีน-พม่า"