เช้าวันเสาร์ เสิ่นเป่ยชวนนอนตื่นสายเป็นครั้งคราว
ถูกถังเปาตีจนตื่น
“พ่อ! ตื่น! ตะวันส่องก้นแล้ว!”
เสิ่นเป่ยชวนพลิกตัว ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม “ขออีกห้านาที”
“ไม่ยอม! พ่อพูดว่าห้านาทีทีไรกลายเป็นห้าสิบนาทีทุกที!”
ถังเปากระชากผ้าห่มเขาอย่างสุดแรง เด็กหญิงห้าขวบแรงไม่เยอะ แต่เอาอยู่ตรงที่มุ่งมั่นไม่เลิกรา
เสิ่นเป่ยชวนถูกเธอดึงจนไม่มีอารมณ์แล้ว ลืมตาข้างหนึ่ง “กี่โมงแล้ว”
“แปดโมง! พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว!”
“แปดโมงสูงตรงไหน…ให้พ่อพักก่อน วันหยุดนะ”
“ไม่!” ถังเปายืนข้างเตียง เท้าเอว “พ่อสัญญากับหนูแล้วว่าจะเล่นด้วยวันนี้! พ่อผิดคำพูด!”
เสิ่นเป่ยชวนตื่นสนิท เขารับปากไว้จริงๆ
เขาถอนใจแล้วลุกนั่ง “ได้ พ่อตื่น ตื่นแล้วก็ได้”
“เย้!” ถังเปากระโดด “พ่อ วันนี้เราเล่นอะไรกัน”
เสิ่นเป่ยชวนนึกถึงที่หมอโจวพูด เรื่องง่ายๆ ที่มีความสุข
“พ่อสอนพับเครื่องบินกระดาษเป็นไหม”
ถังเปาตาใส “เครื่องบินกระดาษ! เยี่ยม!”
เสิ่นเป่ยชวนล้างหน้าออกมา ถังเปาเก็บโต๊ะน้ำชาเรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะวางกระดาษขาวปึกหนึ่ง กับปากกาสีของเธอ
“พ่อ หนูเตรียมพร้อมแล้ว!”
เสิ่นเป่ยชวนนั่งตรงข้ามเธอ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่ง “มาสิ ดูดีๆ พ่อสอนวิธีพับที่เจ๋งให้”
“วิธีพับเจ๋งอะไร”
“วิธีทหารหน่วยรบพิเศษ บินได้ไกลสุดๆ”
ถังเปาตาใส “ไกลกว่าเครื่องบินจริงไหม”
“ไม่ถึงขนาดนั้น แต่ไกลกว่าแบบที่เด็กๆ ในโรงเรียนอนุบาลพับกันเยอะ”
เสิ่นเป่ยชวนเริ่มพับ นิ้วเขาไวมาก แป๊บเดียวก็พับเครื่องบินกระดาษลำเรียวสวย ลำหนึ่ง มุมปีกแม่นยำ หางปีกเชิดขึ้นเล็กน้อย
“เห็นไหม ตรงนี้ต้องพับให้แคบ แบบนี้แรงต้านน้อย มุมปีกต้องแบบนี้ เอียงขึ้นนิดหนึ่ง”
ถังเปาดูตาจดจ่อ พยักหน้าตาม “อืออือ”
“ทำเป็นหรือยัง”
“เป็นแล้ว!”
เสิ่นเป่ยชวนยื่นกระดาษให้ “ลองดู”
ถังเปารับกระดาษ เริ่มพับ
มือน้อยๆ ของเธองุ่มง่าม ขั้นตอนแรกก็พับเบี้ยวแล้ว
“พ่อ อันนี้หนูไม่ถูก”
“พับครึ่งต้องขอบชนขอบ ลูกดูสิ เบี้ยวแล้ว”
“โอ” ถังเปาเริ่มใหม่ เบี้ยวอีก “พ่อ! มันไม่เชื่อฟัง!”
“ช้าๆ อย่ารีบ”
ถังเปาสูดลมหายใจ ค่อยๆ พับ คราวนี้เข้าที่แล้ว แต่พอถึงขั้นตอนที่สองก็เจอปัญหาอีก เธอพับออกตรงที่ควรพับเข้า