ตอนที่เฉิงเยี่ยนชิวรับสายจากหน่วยค้นหา เธอกำลังตรวจสอบข้อมูลอยู่ในห้องทำงาน
เสียงของหลินเยว่ที่ปลายสายตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด "พี่เฉิงครับ เราเจอแล้ว ซุนเสี่ยวหู่ ยืนยันตัวตนแล้ว"
ปากกาที่เฉิงเยี่ยนชิวถืออยู่ชะงักค้าง "อยู่ที่ไหนคะ"
"ในเขตพิกัดที่ฝั่งเกาหลีส่งมอบให้ ก้นหุบเขาแห่งหนึ่ง สภาพร่างเหลือรอดพอสมควร แต่ของติดตัวยังอยู่ กระติกน้ำ หัวเข็มขัดทหาร กับหินก้อนหนึ่งที่สลักตัวอักษร"
"สลักว่าอะไร"
"'ซุนเสี่ยวหู่ คนซานตงหลินอี๋ เข้ากรมปี 1950' เขาสลักเองครับ"
เฉิงเยี่ยนชิวหลับตาลง
ที่คุณตาหลิววัย 92 พูดไว้ไม่มีผิด ซุนเสี่ยวหู่พลัดตกหุบเขาระหว่างเดินทัพกลางคืนจริง ๆ จากสภาพกระดูกขาหัก เขาขาหัก แล้วปีนขึ้นมาไม่ได้
ชายหนุ่มวัยยี่สิบ อยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ณ ดินแดนต่างถิ่น รอคอยเพื่อนทหารมาตามหาเพียงลำพัง
ไม่มีใครมา
กว่า 70 ปี ไม่มีใครมา
เฉิงเยี่ยนชิวสูดลมหายใจลึก แล้วเริ่มตรวจสอบข้อมูลครอบครัวของซุนเสี่ยวหู่
แม่ เสียชีวิตเมื่อสามปีก่อน
พ่อ ไม่อยู่ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
น้องชาย ซุนเสี่ยวหลง ปีนี้อายุ 86 ยังมีชีวิตอยู่ อยู่ที่บ้านเกิดในซานตงหลินอี๋
เฉิงเยี่ยนชิวต่อสายไปยังกรรมการหมู่บ้าน ติดต่อวกวนจนได้คุยกับซุนเจี้ยนเช่อ ลูกชายของซุนเสี่ยวหลง
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเฉิงเยี่ยนชิว มาจากสำนักงานโครงการเส้นทางกลับบ้านของวีรชนเขตทหาร ขอรบกวนเรียนถามว่าคุณตาซุนเสี่ยวหลงสะดวกคุยโทรศัพท์ไหมคะ"