ครั้งที่สองที่ไปหาหมอโจวคือวันพุธช่วงบ่าย หนึ่งอาทิตย์ให้หลัง
ครั้งนี้เสิ่นเป่ยชวนไม่ตึงเครียดเท่าแล้ว พอเข้าประตูไปยังทักหมอโจวก่อน
“หมอโจว”
“มาแล้ว นั่งสิ อาทิตย์นี้ฝันร้ายบ้างไหม”
เสิ่นเป่ยชวนนั่งลง คิดแล้วตอบว่า “ครั้งหนึ่ง น้อยกว่าอาทิตย์ก่อนหนึ่งครั้ง”
“ดีขึ้นแล้ว เนื้อความในฝันเปลี่ยนไปไหม”
“ก็คล้ายเดิม เป็นดินถล่ม แต่คราวนี้ฝันได้ครึ่งเดียวก็ตื่น ไม่ได้ตะโกนอย่างเมื่อก่อน”
“ตื่นแล้วรู้สึกยังไง”
“หัวใจเต้นเร็ว เหงื่อออกนิดหน่อย แต่ไม่หนักเท่าเดิม สักพักก็ดีขึ้น”
หมอโจวพยักหน้า “ดีมาก แสดงว่าร่างกายคุณเริ่มปรับตัวได้ ครั้งที่แล้วเราคุยเรื่องสามปีในสนามรบ วันนี้ฉันอยากคุยอีกเรื่อง”
“อะไรครับ”
หมอโจวมองเขา “เพื่อนร่วมรบสามคนของคุณ หมอจาง เสี่ยวหลิว หวังเหมิ่ง”
สีหน้าของเสิ่นเป่ยชวนตึงขึ้นทันที
“ฉันอยากถามคุณอย่างหนึ่ง” น้ำเสียงหมอโจวสงบมาก “หลังจากพวกเขาสละชีพไปแล้ว ความรู้สึกลึกที่สุดในใจคุณคืออะไร”
เสิ่นเป่ยชวนไม่ตอบทันที
เขาจ้องมองกระถางพลูด่างบนโต๊ะกาแฟ มองอยู่นาน
“รู้สึกผิด”
“ทำไมรู้สึกผิด”
“เพราะคนที่อยู่คือผม ไม่ใช่พวกเขา”
หมอโจวไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกใจ เธอแค่พยักหน้า “คุณคิดว่าคนตายควรเป็นคุณ ไม่ใช่พวกเขา”
เสิ่นเป่ยชวนส่ายหน้า “ไม่ใช่อย่างนั้น ผมแค่รู้สึกว่า ผมก็อยู่บนภูเขาลูกนั้นกับพวกเขา เรายืนห่างกันแค่สองเมตร แค่สองเมตร ทำไมพวกเขาถูกฝังแต่ผมไม่”