วันเปิดเทอมวันแรกของปีสอง ตารางเรียนของถังเปาแน่นเอี๊ยด
ฟิสิกส์เคมีเรียนครบ ภาษาอังกฤษยากขึ้นเท่าตัว ภาษาไทยเริ่มให้เขียนเรียงความแสดงความคิดเห็น
ถังเปามองตารางเรียนใหม่แล้วถอนหายใจ: "ตารางนี้จะให้คนอยู่รอดหรือไม่ให้อยู่รอดกันแน่?"
เหอเสี่ยวปิงแอบเล็ดลอดมาจากห้องข้างๆ มองตาม: "ของเธอยังดีเลย ห้องเราวันพุธบ่ายเรียนสายวิทย์สามคาบรวด"
"งั้นเธอตายก่อนฉัน"
"ขอบใจที่ปลอบใจนะ"
สองคนมองตากัน พร้อมกันก็หัวเราะออกมา
ปีสอง ถังเปาปรับตัวเข้ากับจังหวะของโรงเรียนมัธยมลูกหลานทหารได้เต็มที่แล้ว ตื่นหกโมงเช้าวิ่งออกกำลัง ตอนสองทุ่มครึ่งดับไฟ ระหว่างนั้นเต็มไปด้วยการเรียนและการฝึก เด็กคนอื่นอาจจะรู้สึกเหนื่อย แต่เธอกลับเหมือนปลาได้น้ำ
ชีวิตประจำวันของเธอถูกจัดสรรอย่างชัดเจน
ตอนเช้าวิ่งออกกำลังเธออยู่ในกลุ่มแรกเสมอ ไม่เคยหลุดจากกลุ่ม ตั้งใจฟังเรียนไม่วอกแวก จดบันทึกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตอนเที่ยงกินข้าวกับเหอเสี่ยวปิงที่โรงอาหาร พร้อมกับคุยปัญหาที่ไม่เข้าใจตอนเช้า หลังเลิกเรียนทำการบ้านให้เสร็จก่อน เวลาที่เหลือก็เปิดดูเอกสารที่เกี่ยวกับโครงการ วันหยุดสุดสัปดาห์ไปช่วยเฉิงเยี่ยนชิวจัดแฟ้มเอกสารที่ห้องทำงาน