เฉิงเยี่ยนชิววางรายงานฉบับสุดท้ายลงบนโต๊ะของเสิ่นเป่ยชวน นิ้วของเธอเคาะบนปกสองครั้ง
"ผลสุดท้ายออกมาแล้ว"
เสิ่นเป่ยชวนเปิดอ่าน
รหัสสี่สิบเจ็ด ยืนยันตัวตนได้สามสิบสี่ อีกสิบสามคนใช้ทุกวิถีทางแล้วก็ไม่อาจยืนยันได้
"สองปีสามเดือน" เฉิงเยี่ยนชิวนั่งลงแล้วพูด "ทุกอย่างที่ทำได้เราทำหมดแล้ว สมุดบันทึกของอาจารย์ลวี่อ่านจนแทบขาด AI เปรียบเทียบหลายหมื่นครั้ง ฐานข้อมูลประชากรที่หายไปทั่วประเทศค้นสามรอบ คนสิบสามคนนี้... ไม่มีเบาะแสใดๆ ที่จะระบุตัวตนได้จริงๆ"
เสิ่นเป่ยชวนเปิดอ่านคำอธิบายสุดท้ายของรหัสทั้งสิบสามทีละหน้า
"สมอเหล็ก" ภารกิจข้ามพรมแดนยุคหกสิบขาดการติดต่อ ไม่มีข้อมูลชีวประวัติใดๆ เหลืออยู่
"สายลม" ผู้ทำงานใต้ดินยุคห้าสิบ คนเดียวที่รู้เรื่องเสียชีวิตในปี 1978
"เชื้อไฟ" เจ้าหน้าที่เทคนิคการสืบราชการลับยุคเจ็ดสิบ แฟ้มเอกสารถูกทำลายในอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง
ทีละคน คนสิบสามคนที่ไร้ชื่อ
เสิ่นเป่ยชวนพูดว่า "งั้นตกลงตามนี้ สิบสามคนนี้อยู่บนกำแพงวีรบุรุษนิรนามต่อไป แต่คำอธิบายวีรกรรมเขียนใหม่ ให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขียนในวงเล็บหลังรหัสให้ชัดว่ายุคไหน ทิศทางภารกิจอะไร ให้คนที่มาดูอย่างน้อยได้รู้ว่าพวกเขาทำอะไรลงไป"