เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่เจิงไม่ได้ไปห้องทำงาน แต่ตรงไปที่หน่วยรักษาความปลอดภัยก่อน
เฉียนเซิ่งจัดการรายงานเรียบร้อยแล้ว เอกสารปึกหนาวางอยู่บนโต๊ะ
“หัวหน้ากองพัน ท่านดูนี่” เฉียนเซิ่งเลื่อนภาพนิ่งจากกล้องวงจรปิดมาให้ “คนนี้ เมื่อสามวันก่อน โผล่อยู่รอบนอกเขตทหาร”
ในภาพเป็นชายวัยกลางคน อายุราวสี่สิบ สวมเสื้อนอกสีเทา ถือกล้องถ่ายรูป
ลู่เจิงขมวดคิ้ว “ใครกัน”
“อ้างว่าเป็นนักข่าวหนังสือพิมพ์มณฑล ชื่อจางผิง แต่ผมตรวจสอบแล้ว หนังสือพิมพ์มณฑลไม่มีคนนี้ ใบอนุญาตนักข่าวของเขาปลอม”
“ถ่ายได้ที่ไหน”
เฉียนเซิ่งพลิกดูภาพถ่ายอีกหลายใบ “ครั้งแรกเมื่อสามวันก่อน ตรงทางแยกนอกประตูตะวันออกของเขตทหาร ครั้งที่สองตอนบ่ายวานนี้ อยู่ในร้านอาหารเช้านอกประตูด้านทิศใต้ของเขตที่พักครอบครัว นั่งอยู่นานสองชั่วโมง”
ลู่เจิงมองตำแหน่งของชายคนนั้นในภาพ ใจของเขาจมลงทันที ทางแยกประตูตะวันออกมองเห็นช่องทางรับส่งของโรงเรียนอนุบาล ส่วนประตูทิศใต้ของเขตที่พักครอบครัวก็เป็นเส้นทางที่ซ่งชิงหว่านพาถังเปาไปเดินเล่นเป็นประจำ
“เขากำลังสำรวจพื้นที่”
“ใช่” เฉียนเซิ่งพยักหน้า “และเขายังถามป้าเจ้าของร้านอาหารเช้าที่ประตูตะวันออก ถามว่า ‘ในเขตทหารมีเด็กผู้หญิงที่ไม่มีพ่อแม่หรือไม่’”
มือของลู่เจิงค่อยๆ กำแน่น
“ป้าเจ้าของร้านตอบว่ายังไง”
“ป้าเจ้าของร้านบอกว่าไม่ทราบ แต่ภายหลังนางมาบอกกับคนของเราแวบนึง ว่ามีชายถือกล้องถามเรื่องเด็ก”
“ตอนนี้คนนั้นอยู่ที่ไหน”
“ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นก็ไม่โผล่อีกเลย ผมจัดคนเฝ้าจุดพวกนั้นไว้แล้ว ถ้าเขาโผล่มาอีกก็จะจับได้”