เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เจิงจัดการประชุมวงเล็กขึ้น
คนที่เข้าร่วมมีแค่สามคน ตัวเขาเอง เฉิงเยี่ยนชิว และกู้หย่วนซานที่เชื่อมต่อผ่านวิดีโอแบบเข้ารหัส
ประตูปิด ม่านหน้าต่างถูกดึงลง
เฉิงเยี่ยนชิวเพิ่งเคยเห็นสีหน้าของลู่เจิงย่ำแย่ได้ขนาดนี้เป็นครั้งแรก เธอนั่งลงอย่างระมัดระวัง “หัวหน้ากองพัน เกิดอะไรขึ้นคะ”
ลู่เจิงยื่นเอกสารที่เฉียนเซิ่งรวบรวมให้เธอ “คุณดูนี่ก่อน”
เฉิงเยี่ยนชิวพลิกดูเพียงสองหน้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที พอพลิกไปถึงหน้าที่เป็นหลักฐานเชื่อมโยงระหว่างซุนลี่กับโจวเต๋อเฉวียน เธอก็ชะงักไปทั้งร่าง
“โจวเต๋อเฉวียน?”
“ใช่”
“ก็คือคนที่… เมื่อสิบห้าปีก่อนเป็นคนเปิดเผยเส้นทางลาดตระเวนนั่นน่ะหรือ”
“ใช่”
เฉิงเยี่ยนชิววางเอกสารลง มือทั้งสองสั่นเล็กน้อย “เขารู้เรื่องถังเปาแล้วหรือ”
“ไม่ใช่แค่รู้ เขาส่งคนเข้าไปใกล้ชิดแล้ว”
กู้หย่วนซานจากปลายสายวิดีโอเอ่ยขึ้น “เยี่ยนชิว เธอเล่าสถานการณ์ที่เธอรู้มาให้ฟังหน่อย เกี่ยวกับคดีของหน่วยลาดตระเวนนั่น เธอสืบพบอะไรมาบ้าง”
เฉิงเยี่ยนชิวตั้งสติแล้วลุกไปยืนหน้ากระดานไวท์บอร์ด “คืออย่างนี้ค่ะ เมื่อสิบห้าปีก่อน มีหน่วยลาดตระเวนปราบปรามยาเสพติดห้าคนหายตัวไประหว่างลาดตระเวนตามปกติแถบหนึ่งของชายแดนจีน-พม่า ข้อสรุปทางการในตอนนั้นคือเจอสภาพอากาศสุดขั้ว ทั้งหน่วยขาดการติดต่อและถูกตัดสินว่าเสียสละแล้ว”