เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เจิงไม่ได้ไปที่ทำงาน ซึ่งผิดกับปกติ
เขาบอกกับซ่งชิงหว่านว่าวันนี้ทำงานอยู่บ้าน แต่ที่จริงเขานั่งรอข่าวอยู่
ปฏิบัติการของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยทหารถูกกำหนดไว้ตอนบ่ายสามโมง โจวเต๋อเฉวียนพักอยู่ในโรงแรมแห่งหนึ่งที่เฉิงตู ยังไม่ได้หลบหนี การจับกุมดำเนินการโดยสำนักงานอัยการทหารในพื้นที่ร่วมด้วย
ลู่เจิงต้องรอแค่โทรศัพท์สายเดียว
ช่วงเช้าเป็นช่วงเวลาที่ทรมานใจ เขานั่งพลิกเอกสารอยู่ในห้องหนังสือ แต่ก็อ่านไม่เข้าหัวสักคำ
ตอนสิบโมงครึ่ง เฉิงเยี่ยนชิวมาแล้ว
เธอไม่ได้มารายงานเรื่องของโจวเต๋อเฉวียน แต่มาหาถังเปา
"หัวหน้ากองพันคะ ถังเปาบอกว่าเมื่อวานวันนี้จะร้องเพลง" เฉิงเยี่ยนชิวยืนอยู่ตรงประตูห้องหนังสือพูด
ลู่เจิงเงยหน้าขึ้น "เพลงที่เท่าไหร่แล้ว"
"เพลงที่สิบเจ็ด"
ลู่เจิงวางปากกา "เพลงนั้นสินะ"
เฉิงเยี่ยนชิวพยักหน้า สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
เพลงที่สิบเจ็ด จากที่คำนวณตามโครงร่างแล้ว ตรงกับพิกัดของหน่วยลาดตระเวนปราบปรามยาเสพติดพอดี ซึ่งเกี่ยวข้องกับคดีของโจวเต๋อเฉวียนโดยตรง
ลู่เจิงลุกขึ้น "ผมจะไปฟัง"
ในห้องนั่งเล่น ถังเปานั่งรออยู่บนโซฟาแล้ว ซ่งชิงหว่านรินน้ำอุ่นแก้วหนึ่งวางไว้ข้าง ๆ
พอเห็นลู่เจิงออกมา ถังเปาร้องอย่างดีใจ "คุณลุงมาฟังถังเปาร้องเพลงด้วยนะคะ!"
"ใช่ วันนี้ลุงก็อยากฟังเหมือนกัน"
เฉิงเยี่ยนชิวจัดอุปกรณ์อัดเสียงบนโต๊ะกาแฟ แล้วยิ้มให้ถังเปา "ถังเปาพร้อมหรือยังจ๊ะ"
"พร้อมแล้วค่ะ!" ถังเปาตบมือน้อย ๆ แล้วกระแอมเสียง
จากนั้นเธอก็เริ่มร้อง
เพลงนี้ไม่เหมือนกับเพลงก่อน ๆ เลย
เพลงเด็กก่อนหน้านี้ล้วนมีทำนองสดใส ร่าเริง เต้นได้ แต่เพลงนี้ พอถังเปาร้องออกมา ทำนองกลับทุ้มต่ำ เหมือนเพลงกล่อมเด็ก หรือเหมือนเพลงที่ใช้ร้องปลอบให้หลับ