ตึกพักอาศัยมีทางเดินไม่ยาวนัก
จากบันไดไปสุดทางเดิน ใช้เดินแค่ห้าสิบก้าว
ซ่งชิงหว่านจูงมือถังเปามายืนในทางเดิน
เธอเพิ่งได้ข้อความจากลู่เจิง บอกว่ารับคนมาแล้ว กำลังมาที่ตึกพักอาศัย
ถังเปาไม่รู้รายละเอียดอะไร รู้แค่ว่าคุณพ่อกำลังจะมา เธอกำมือซ่งชิงหว่านแน่น ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง
“คุณน้า คุณพ่อจะมาจากทางไหนคะ”
“ทางนั้น” ซ่งชิงหว่านชี้ไปที่บันไดสุดทางเดิน
ถังเปาก็จ้องไปทางนั้นไม่วางตา
หนึ่งนาที
สองนาที
มือเล็ก ๆ ของถังเปากำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
แล้วตรงบันไดก็มีเงาคนปรากฏ
ครึ่งร่างของลู่เจิงปรากฏก่อน เขาเอียงตัว เหมือนกำลังประคองใครบางคน
จากนั้น ร่างของอีกคนก็ปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน
ผอมมาก
ผอมเกินไปแล้ว
เสื้อผ้าคล้องอยู่บนตัวโหวงเหวง ผมยาวไปหน่อย เวลาเดินก็เดินกะเผลก
ดวงตาของถังเปาเบิกกว้างขึ้น
เธอมองคนคนนั้น ไม่ได้ขยับตัว
ไม่เหมือนคุณพ่อเลย