ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ระเบียงทางเดินมีคนมุงอยู่ไม่น้อย
ทั้งญาติทหารที่เดินผ่าน คุณปู่ที่ลงมาเดินเล่นยืดเส้นยืดสายข้างล่าง ยังมีเพื่อนบ้านอีกหลายคนที่ได้ยินเสียงจึงออกมาดู
ไม่มีใครเข้าไปรบกวน ทุกคนยืนมองอยู่ห่าง ๆ
บางคนจำเสิ่นเป่ยชวนได้
“นั่นใช่ผู้พันเสิ่นหรือเปล่า”
“ใช่เขา แผลเป็นนั่นแหละ ใช่เขา”
“ได้ยินว่า…เสียสละแล้วไม่ใช่หรือ”
“ยังมีชีวิตอยู่ กลับมาอย่างมีชีวิต”
เสียงซุบซิบเบา ๆ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
กลางระเบียงทางเดิน สองพ่อลูกยังคงกอดกันแน่น
เสียงร้องไห้ของถังเปาค่อย ๆ เบาลง กลายเป็นสะอื้นสะอื้น เธอเงยหน้าดวงน้อย ๆ ที่เปื้อนคราบขึ้นมามองเสิ่นเป่ยชวน น้ำมูกน้ำตาเลอะเต็มหน้า ริมฝีปากยังสั่นระริก
“คุณพ่อ”
“หืม”
“คุณพ่อจะไม่จากไปไหนอีกแล้วใช่ไหม”
เสิ่นเป่ยชวนมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ในนั้นมีความคาดหวัง ความหวาดกลัว และความระมัดระวังอย่างที่สุด
เขายื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบไม่เหมือนคน “ไม่มีวันจากไปไหนอีกแล้ว พ่อสาบาน ชาตินี้จะไม่ทิ้งถังเปาไปอีก”