เช้าวันรุ่งขึ้น หกโมงตรง ถังเปาก็ตื่นอีกครั้ง
ตื่นเร็วกว่าเมื่อวานเสียอีก
เธอพลิกตัวลงจากเตียง ก้มมองชุดนอนตัวน้อยบนตัว แล้วเงยหน้าขึ้นมองกระโปรงลายสตรอว์เบอร์รีสีแดงที่แขวนอยู่บนเก้าอี้
เมื่อวานใส่รอทั้งวันก็ไม่เจอคุณพ่อ วันนี้จะใส่ไหมนะ
ถังเปายืนอยู่หน้าเก้าอี้ ใช้ความคิดอยู่สามวินาที ก่อนจะดึงกระโปรงลงมาสวม
ใส่
วันนี้คุณพ่อต้องมาแน่ ๆ
ซ่งชิงหว่านเองก็ตื่นเช้าเช่นกัน เมื่อเดินออกมาก็เห็นถังเปานั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมอีกแล้ว ตำแหน่งเดิมเป๊ะ ท่าทางเดิมไม่มีผิด
ใจเธอทั้งเปรี้ยวปวดปนกันไป
"ถังเปา มากินข้าวเช้ากัน"
"อื้อ"
คราวนี้ถังเปาไม่ได้จ้องเขม็งไปที่ประตูแล้ว เธอดื่มนม กินไข่ แล้วก็แทะซาลาเปาลูกเล็กเข้าไปอีกหนึ่งชิ้น กินอย่างตั้งใจและรวดเร็ว
กินเสร็จก็เช็ดปาก แล้ววิ่งกลับไปนั่งเรียบร้อยบนโซฟา
ซ่งชิงหว่านมองเธอ ก่อนจะเดินเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้า
"ที่รัก คุณลุงลู่บอกแล้วนะว่าวันนี้ก่อนสิบโมงเช้าถึงแน่ ๆ หนูรออีกนิดเดียวก็เจอแล้ว"
ดวงตาของถังเปาสว่างวาบขึ้นทันที "จริง ๆ เหรอ"
"จริงสิ น้าเคยโกหกหนูสักเมื่อไหร่"
ถังเปาพยักหน้าหงึก ๆ มือน้อย ๆ กำป้ายชื่อทหารแน่น ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา
"ถังเปารอได้ ถังเปารอไหว"