ขาซ้ายของเสิ่นเป่ยชวนปวดทุกครั้งที่ฟ้าครึ้ม
เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกใคร
การผ่าตัดเป็นตอนที่กลับมาแล้ว ตอนที่ใส่เหล็กยึดกระดูก หมอบอกแล้วว่าอาการบาดเจ็บแบบนี้ไม่มีทางหายสนิท จะเดินจะวิ่งได้ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว อากาศเปลี่ยน เหนื่อยล้า ยืนนาน ๆ มีผลหมด
เสิ่นเป่ยชวนไม่ใส่ใจ
เทียบกับความทุกข์ที่เขาทนมาในภูเขาสามปีนั้น อาการปวดขาจะเป็นอะไร?
เขาเคยขาดน้ำในป่าไร้ผู้คน เคยเป็นไข้สูง ถูกงูพิษกัด ขาซ้ายหักแล้วมัดเฝือกชั่วคราวด้วยกิ่งไม้เดินมาสามวัน เทียบกับเรื่องพวกนั้น ที่ปวดบ้างตอนอากาศเปลี่ยนเป็นประจำนี่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
ดังนั้นเขาไม่เคยพูด
ต่อหน้าถังเปาไม่พูด ต่อหน้าซ่งชิงหว่านไม่พูด ในห้องทำงานยิ่งไม่พูด
ปวดก็แค่นวด ๆ ให้เดินไม่ให้ดูผิดปกติ ฝืนผ่านไปก็จบ
แต่ซ่งชิงหว่านไม่ใช่คนที่หลอกง่าย ๆ
วันนั้นฝนตกทั้งวัน เสิ่นเป่ยชวนกลับจากห้องทำงาน ตอนเปลี่ยนรองเท้าที่หน้าประตู เท้าซ้ายที่ลงพื้นกระตุกไปเล็กน้อย แค่นั้นจริง ๆ
ซ่งชิงหว่านเพิ่งออกจากห้องครัวพอดี เห็นเข้า
เธอไม่ได้พูดตอนนั้น รอจนถังเปาเข้าห้องไปทำการบ้านแล้ว เธอจึงเอ่ยปาก
“ขาเธอปวดอีกแล้วเหรอ?”
เสิ่นเป่ยชวนกำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่บนโซฟา ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ไม่มีนะ”