ตีห้า ฟ้ายังไม่สว่างดี
ฉินกังนำทีมออกจากแคมป์หกคน
พวกเขาเดินทางตัวเบา แบกเสบียงสามวัน อาวุธ อุปกรณ์สื่อสาร และเครื่องมือเก็บหลักฐาน ป่าไร้ผู้คนชายแดนไม่เหมือนที่อื่น เข้าไปแล้วกำลังเสริมตามไม่ทัน อะไรก็ต้องพึ่งตัวเอง
“เหยี่ยวทุกลำ ตรวจสอบการสื่อสาร”
“เหยี่ยวหมายเลขหนึ่งรับ”
“หมายเลขสองรับ”
“หมายเลขสามรับ”
หกคนตอบรับทีละคน เสียงเฉียบขาด
ฉินกังเดินนำหน้า กำเครื่องระบุตำแหน่งจีพีเอสไว้แน่น พิกัดไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ลัดเลาะป่าทึบแล้วเข้าสู่หุบเขา
ในป่าชื้นจนตัวแทบจม ใบไม้ใต้เท้าเหยียบแล้วดังจึ๊กๆ เต็มไปด้วยทากและแมลงตัวประหลาด ทากเกาะคอเหยี่ยวหมายเลขสี่ เขาดึงทิ้งทันที ไม่ได้ด่าแม้แต่คำ สาวเท้าต่อ
ทีมนี้ไม่ต้องพูดมาก แค่สายตาหรือมือก็พอ
เดินราวสามชั่วโมง ป่าเริ่มโปร่งขึ้น ใต้เท้าเปลี่ยนจากดินโคลนเป็นหินกรวด