เฉิงเยี่ยนชิวกับหวังฟางกลับจากซานตงปุ๊บ ก็ไปหาเสิ่นเป่ยชวนทันที
เฉิงเยี่ยนชิวจัดบันทึกการเยี่ยมเยียนกับไฟล์เสียงให้เรียบร้อยวางลงบนโต๊ะเขา
“เบาะแสของปู่หลิวมีความน่าเชื่อถือสูงมาก ลักษณะภูมิประเทศตรงกับเส้นทางเดินทัพของหน่วยที่เราตรวจสอบตอนนั้นทุกประการ”
เสิ่นเป่ยชวนเปิดอ่านบันทึก ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เช็คญาติของซุนเสี่ยวหู่หรือยัง”
“เช็คแล้ว คุณพ่อของเขาเสียชีวิตไปนานแล้ว ส่วนคุณแม่ยังมีข้อมูลในทะเบียนราษฎร์ แต่ติดต่อตัวไม่ได้ กำลังสอบถามญาติของเขาว่ายังอยู่ไหม”
เสิ่นเป่ยชวนวางแฟ้ม เงยหน้ามองเฉิงเยี่ยนชิวกับหวังฟาง
“พวกคุณไปคราวนี้กี่วัน”
“สี่วัน” เฉิงเยี่ยนชิวตอบ “พบปู่หลิวหนึ่งคน และที่หลินอี๋ยังไปเยี่ยมทหารผ่านศึกอีกสองคน แต่ข้อมูลที่ให้มายังคลุมเครือ ต้องตรวจสอบอีก”
“สี่วัน สามคน” เสิ่นเป่ยชวนยืนขึ้น “ถ้าคิดแบบนี้ ทหารผ่านศึกอายุเกินเก้าสิบปีหนึ่งหมื่นสองพันคน ทั้งทีมไม่กินไม่นอนยังไงก็เดินทางไม่ครบหรอก”
“เพราะงั้นฉันคิดว่า...” เฉิงเยี่ยนชิวอ้าปากยังไม่ทันจบก็ถูกขัดจังหวะ
“ประชุม” เสิ่นเป่ยชวนพูดทันที “เรียกทุกคนในทีมมา”
สิบนาทีให้หลัง ทั้งสิบห้าคนในสำนักงานโครงการอัดแน่นอยู่ในห้องประชุมเล็กๆ นั้น
เสิ่นเป่ยชวนยืนหน้ากระดานไวท์บอร์ด จับปากกาเมจิกเขียนตัวเลขสามตัว: 317, 1200, 85