คืนนั้น เสิ่นเป่ยชวนฝันร้ายอีกแล้ว
เขาฝันถึงภูเขาลูกนั้นเมื่อสามปีก่อน
ตอนที่โคลนถล่มไหลทะลักลงมาจากยอดเขา ฟ้ามืดมิด แผ่นดินสะเทือน ในหูมีแต่เสียงครืนครามสนั่นหวั่นไหว เขายื่นมือไปคว้าหมอจาง ปลายนิ้วแตะโดนนิ้วของหมอจางแล้ว โดนแล้ว โดนชัดเจน
แต่วินาทีต่อมา มือข้างนั้นก็ถูกกระแสโคลนกลืนหายไป
เขาพยายามจะคว้าเสี่ยวหลิวอีก ใบหน้าของเสี่ยวหลิวเขาเห็นชัดถนัดตา อ้าปากตะโกนอะไรบางอย่าง แต่ไม่ได้ยินเสียง จากนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกฝังกลบลงไป
แล้วก็หวังเหมิ่ง หวังเหมิ่งอยู่ใกล้เขาที่สุด เขาเกือบจะคว้าถึงแขนอีกฝ่ายแล้ว แต่พื้นดินก็ปริแยกกะทันหัน ใต้เท้าเขาโล่งว่าง
ในฝันเขาตะโกนเรียกชื่อสามคนนั้นสุดเสียง แต่เสียงเหมือนถูกอะไรบางอย่างอุดไว้ เปล่งออกมาไม่ได้
"หมอจาง! เสี่ยวหลิว! หวังเหมิ่ง!"
เขาพยายามคลานไปหาอย่างบ้าคลั่ง แต่คลานไม่ขยับ ขาถูกอะไรทับไว้ พอก้มลงมองก็เห็นว่าตัวเองครึ่งท่อนถูกฝังอยู่ในโคลนแล้ว
"ไม่! อย่า!"
เขาสะดุ้งเฮือกเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง
ทั้งตัวโชกเหงื่อ หัวใจเต้นระรัว หายใจหอบแรงติด ๆ กัน
ในห้องมืดสนิท ตรงร่องผ้าม่านมีแสงไฟถนนส่องลอดเข้ามาเล็กน้อย เขาเหลือนาฬิกาปลุกบนหัวเตียง ตอนนี้ตีสามสิบนาที
เขาใช้สองฝ่ามือขยี้ใบหน้าอย่างแรง พยายามทำให้ตัวเองตื่นตัว
ตรงเตียงเล็กข้าง ๆ มีเสียงดังซรุกซรัก
แล้วก็เป็นเสียงงัวเงียของถังเปา "พ่อ?"
เสิ่นเป่ยชวนรีบกดเสียงลง "ไม่มีอะไร ถังเปาหลับต่อเถอะ พ่อไม่เป็นไร"
แต่ถังเปาลุกขึ้นนั่งแล้ว เธอขยี้ตาผมเผ้าพันกันยุ่งเหยิง หรี่ตามองเขา
"พ่อเหงื่อออกด้วย"
"เปล่า แค่ร้อนน่ะ"
"นี่มันฤดูใบไม้ร่วงแล้วนะ ไหนจะร้อนกัน" ถังเปาคลานลงจากเตียงเล็กของตัวเอง แล้วสวมรองเท้าแตะเดินตึกตักมาที่ข้างเตียงเสิ่นเป่ยชวน เอื้อมมือลูบหน้าผากเขา "หน้าพ่อเปียกหมดเลย พ่อฝันร้ายหรือเปล่า"