ในวันเดียวกัน
ณ อาคารสำนักงานรัฐบาลอำเภอแห่งหนึ่งในยูนนาน เวลาเก้าโมงครึ่ง
โจวเต๋อเฉวียนนั่งตรวจเอกสารอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง แอร์ถูกปรับไว้ต่ำมาก บนโต๊ะวางชาหลงจิ่งถ้วยหนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมหวีเรียบแปล้ ดูก็รู้ว่าเป็นข้าราชการระดับอำเภอธรรมดาคนหนึ่ง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เขาหยิบขึ้นมาเหลือบมอง
เป็นข้อความจากหม่าเฉียง: "ทางนั้นระยะนี้ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวแล้ว"
โจวเต๋อเฉวียนขมวดคิ้ว ตอบกลับไปหนึ่งคำ: "จับตาดูต่อไป"
ส่งข้อความเสร็จก็วางมือถือลง ยกถ้วยชาขึ้นจิบ
หลายวันมานี้เขารู้สึกกระวนกระวายใจตลอด นับตั้งแต่รู้ว่าเขตทหารเอกำลังปฏิบัติการ "ตามหาวีรชนผู้พลีชีพ" อะไรนั่น เขาก็นอนไม่หลับสักคืน แต่ช่องทางข่าวสารมีจำกัด เขาสืบรายละเอียดอะไรมากไม่ได้
คนที่เขาจ้างไว้ถูกจับตามองแถวเขตทหารแล้ว เขาก็เลยหยุดมือ
จะรีบร้อนเกินไปไม่ได้ บางทีพวกนั้นอาจจะตรวจสอบเรื่องหน่วยลาดตระเวนปราบปรามยาเสพติดไม่เจอเลยก็ได้ สิบห้าปีแล้ว หลักฐานน่าจะเน่าสลายอยู่ในป่าหมดแล้ว
เขาปลอบใจตัวเองแบบนี้