เสิ่นเป่ยชวนลุกขึ้นยืนในห้องประชุม
บนจอโปรเจ็กเตอร์คือสไลด์ที่ศาสตราจารย์เหลียงเตรียมไว้ หน้าแรกมีเพียงตัวเลขชุดเดียว
กองทัพบุกไกลของจีน ในสมรภูมิพม่า จำนวนทหารที่เสียชีวิตและสูญหายโดยประมาณเกินหกหมื่นคน
หกหมื่น
ในห้องประชุมมีคนนั่งอยู่สิบสองคน ไม่มีใครพูดอะไร
ศาสตราจารย์เหลียงเลื่อนแว่นตา: "ตัวเลขนี้เป็นการประมาณแบบ conservative จริงๆ แล้วอาจมากกว่านี้ หลายคนยังไม่ทันได้บันทึกชื่อในสมุดทหารก็เสียชีวิตไปแล้ว"
เสิ่นเป่ยชวนมองตัวเลขนั้น นิ่งเงียบเต็มหนึ่งนาทีโดยไม่พูดอะไร
เฉิงเยี่ยนชิวที่นั่งข้างๆ ก็ไม่เร่งเขา เธอรู้ว่าเขากำลังย่อยข้อมูลนี้
คนแรกที่ทำลายความเงียบคือเจิ้งเทา
"ศาสตราจารย์เหลียง ผมขอถามหน่อย ในหกหมื่นคนนี้ ตอนนี้พบร่างกี่ศพแล้ว"
"ที่พบและนำกลับประเทศได้ จนถึงปีนี้ ประมาณสามร้อยศพ ส่วนใหญ่เป็นองค์กรเอกชนและอาสาสมัครที่ค้นพบเรื่อยๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา"
"สามร้อย" เจิ้งเทาพูดซ้ำ "สามร้อยในหกหมื่น"
"ใช่ น้อยกว่าศูนย์จุดห้าเปอร์เซ็นต์"
ห้องประชุมเงียบลงอีกครั้ง
ฟางไห่เทาเคาะโต๊ะ: "แต่เราในทิศทางมิตจินา เฟสแรกพบหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดศพแล้ว แสดงว่าถ้าลงทรัพยากรมากพอ ความเร็วในการค้นหาก็เพิ่มขึ้นได้มาก"
"ปัญหาคือทรัพยากร" เฉิงเยี่ยนชิวพูด "ทิศทางพม่าเกี่ยวข้องกับการประสานงานทางการทูต ปฏิบัติการข้ามพรมแดน สถานการณ์ในพื้นที่ ไม่ใช่แค่อยากลงก็ลงได้"
"รวมถึงงบประมาณด้วย" เฒ่าหลิวเสริมจากมุมห้อง "ค่าใช้จ่ายในการค้นหาขนาดใหญ่ไม่ใช่จำนวนน้อย"
การประชุมเข้าสู่การถกเถียง บางคนบอกว่าควรทำตามกำลังที่มี ทำทิศทางในประเทศให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคิดถึงกองทัพบุกไกล บางคนบอกว่ากองทัพบุกไกลเป็นเรื่องระดับประเทศ ไม่ควรให้โครงการเดียวแบกรับ บางคนบอกว่าเริ่มแล้วก็ควรทำต่อไป