ช่วงนี้ถังเปาเริ่มหลงใหลสิ่งหนึ่ง
ทุกวันหลังเลิกเรียน ทำการบ้านเสร็จ เธอก็จะไปนั่งค้นข้อมูลในห้องหนังสือ เสิ่นเป่ยชวนซื้อหนังสือเกี่ยวกับกองทัพบุกไกลหลายเล่มให้เธอ เธออ่านทีละเล่ม ตัวไหนไม่รู้จักก็เปิดพจนานุกรม เนื้อหาตอนไหนอ่านไม่ออกก็มาถามเสิ่นเป่ยชวน
“พ่อครับ นายพลไต้อันหลานเสียชีวิตยังไงครับ?”
เสิ่นเป่ยชวนวางเอกสารในมือแล้วเดินเข้ามา นั่งลงข้างๆ เธอ: “เขานำกองพลที่ 200 ไปสู้กับทหารญี่ปุ่นที่ตองกู พม่า ถึงสิบสองวัน ต่อมาตอนถอยทัพถูกซุ่มโจมตี บาดเจ็บสาหัส สุดท้ายเสียชีวิตที่ภูเขาคนป่าในพม่า”
“เขาอายุแค่สามสิบแปดปีเอง” ถังเปาก้มดูรูปในหนังสือ “อายุน้อยกว่าพ่ออีก”
“อืม”
“แล้วลูกน้องของเขาล่ะครับ? คนที่ไปกับเขาล่ะ?”
“หลายคนไม่ได้กลับมา ระหว่างทางที่ภูเขาคนป่า คนที่อดตาย ป่วยตาย ถูกงูแมลงกัดตาย มากกว่าคนที่ตายในสงครามเสียอีก”
ถังเปาเปิดหน้าถัดไป มีรูปถ่ายเก่าๆ รูปหนึ่ง เลือนลาง หนุ่มๆ กลุ่มหนึ่งใส่เครื่องแบบทหารยืนเรียงแถว เธอมองมันอยู่นาน
“พ่อครับ ตอนพวกเขาออกเดินทางอายุเท่าไหร่ครับ?”
“ส่วนใหญ่สิบเจ็ดสิบแปด ปี ราวๆ ยี่สิบต้นๆ อายุใกล้เคียงกับพวกจางเหล่ย”
ถังเปาไม่พูดอะไร ใช้มือแตะใบหน้าที่เลือนลางในรูปถ่ายเบาๆ
ครู่หนึ่งเธอเงยหน้าขึ้น: “พ่อคะ หนูอยากทำใบความรู้ทำมือเกี่ยวกับกองทัพบุกไกลที่โรงเรียน ติดไว้หลังห้องให้เพื่อนๆ ได้เห็นกัน”
“ได้สิ ต้องการให้พ่อช่วยไหม?”