วันนี้เป็นวันพุธ คณะทำงานจัดพิธีรำลึกง่าย ๆ ขึ้นที่สุสานวีรชนผู้พลีชีพ
ลู่เจิงมากับเฉิงเยี่ยนชิว คนในสำนักงานก็มากันหมดทุกคน
เดิมทีเสิ่นเป่ยชวนไม่ได้ตั้งใจจะพาถังเปาไปด้วย แต่พอถังเปารู้เข้า ก็ยืนกรานว่าอยากไป
“พ่อ หนูไปด้วยนะ”
“นั่นมันสุสานนะ ลูกแน่ใจเหรอ”
“แน่ใจค่ะ พวกพี่ ๆ เหล่านี้ถือว่าหนูช่วยตามหาพวกเขาเจอด้วย หนูไปหาพวกเขาหน่อย”
เสิ่นเป่ยชวนขัดใจไม่ไหว จึงพยักหน้าตอบตกลง
เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า ถังเปาก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เธอเลือกใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม
เสิ่นเป่ยชวนถามว่า “ทำไมแต่งตัวเป็นทางการจัง”
“ไปเยี่ยมคนอื่น แน่นอนว่าต้องแต่งให้เป็นทางการหน่อยสิ” ถังเปาพูดอย่างเต็มปาก
พอถึงหน้าประตูสุสาน ถังเปาก็เงียบลง
แผ่นป้ายหินหลุมศพตั้งเรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อย บนป้ายหินสีเทาอมขาวจารึกชื่อและปีไว้ มีบางป้ายด้านหน้ามีดอกไม้สดวางอยู่ แสดงว่ามีญาติเคยมาเยี่ยม แต่บางป้ายก็ไม่มีอะไรเลย
ถังเปาจับมือเสิ่นเป่ยชวนแล้วค่อย ๆ เดินผ่านแผ่นป้ายหินหลุมศพพวกนั้น
เธอไม่พูดอะไร มองชื่อบนป้ายทีละคน
เฉินเว่ยกั๋ว
จางโส่วอี้
หลิวปิง
หวังเจี้ยนกั๋ว
หลี่หมิงเลี่ยง
เธอไม่รู้จักคนเหล่านี้ แต่เธอรู้ว่าบางชื่อในนั้นถูกพบเพราะบทเพลงที่เธออายุสามขวบครึ่งร้องออกมา