งานประชุมสรุปสี่ปีของโครงการจัดขึ้นในบ่ายวันศุกร์วันหนึ่ง
ห้องประชุมไม่ใหญ่ มีคนนั่งอยู่ยี่สิบกว่าคน ทั้งพนักงานประจำและตัวแทนอาสาสมัคร เสิ่นเป่ยชวนนั่งอยู่แถวหน้าสุด เฉิงเยี่ยนชิวยืนอยู่หน้าจอโปรเจ็กเตอร์รายงานข้อมูล
“ถึงสิ้นเดือนนี้ โครงการ ‘เส้นทางกลับบ้านของวีรชน’ ยืนยันและตามหาวีรชนผู้พลีชีพที่สูญหายกลับคืนมาได้แล้วสามร้อยหกสิบสองท่าน”
ตัวเลขกระโดดขึ้นบนจอใหญ่
362
ด้านล่างมีคนปรบมือเบาๆ เฉิงเยี่ยนชิวโบกมือให้ทุกคนฟังก่อน
“ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ปี 1937 ถึง 1998 เกี่ยวข้องกับสงครามต่อต้านญี่ปุ่น สงครามปลดแอก สงครามเกาหลี การปะทะชายแดนจีน-อินเดีย สงครามป้องกันตนเองตอบโต้เวียดนาม และภารกิจต่างๆ ในยามสงบ อาสาสมัครจากสามสิบสองมณฑลทั่วประเทศเข้าร่วมงานค้นหา”
เธอเลื่อนสไลด์พาวเวอร์พอยต์ไปหน้าหนึ่ง
“ปีนี้เราจัดการเคสไปสี่สิบเจ็ดเคส มากกว่าปีที่แล้วสิบห้าเคส ในนั้นมีสามเคสที่ร่วมมือข้ามพรมแดน สองเคสเกี่ยวข้องกับการทบทวนคดีและล้างมลทิน”
เสี่ยวซุนเสริมอยู่ข้างๆ “ฐานข้อมูลตอนนี้บันทึกเบาะแสรอการตรวจสอบอีกสี่ร้อยยี่สิบรายการ”
“สี่ร้อยยี่สิบรายการ?” เฒ่าหลิวผิวปาก “พอพวกเราทำกันไปอีกสิบปีเลย”