วันรุ่งขึ้นเสิ่นเป่ยชวนก็เล่าเรื่องนี้ให้เฉิงเยี่ยนชิวฟัง
ไม่ใช่ว่าเขาปากมาก แต่เรื่องนี้มันทำให้เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ
ห้าปีแล้ว เต็ม ๆ ห้าปี
ตอนนี้ถังเปาอายุแปดขวบแล้ว เพลงพวกนั้นเธอเรียนมาก่อนอายุสามขวบครึ่ง ผ่านมานานขนาดนี้ เธอยังร้องออกมาได้ทุกคำโดยไม่ผิดเพี้ยนเลย
เฉิงเยี่ยนชิวฟังจบ ปฏิกิริยาแรกคือไม่เชื่อ
“เป็นไปไม่ได้นี่ ห้าปีแล้วนะ? จำแม้แต่ตัวเลขพิกัดได้ด้วยเหรอ?”
เสิ่นเป่ยชวนบอกว่า “เมื่อคืนฉันให้เธอร้องเพลงแรก เหมือนกับที่อัดเสียงไว้ห้าปีที่แล้วไม่มีผิด ไม่ขาดแม้แต่คำเดียวตัวเลขเดียว”
เฉิงเยี่ยนชิวนั่งไม่ติด รีบตรงมาที่บ้านเสิ่นเป่ยชวนเลย
ถังเปาเพิ่งกลับจากโรงเรียน กระเป๋ายังไม่ทันวาง เห็นเฉิงเยี่ยนชิวนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นก็ดีใจ
“พี่เยี่ยนชิว! มาได้ไงนี่!”
เฉิงเยี่ยนชิวกวักมือเรียก “มา ๆ พี่อยากฟังเธอร้องเพลง”
ถังเปาโยนกระเป๋าทิ้ง กระโดดขึ้นโซฟานั่งดี ๆ “ร้องเพลงไหน?”
“ร้องเพลงอะไรก็ได้สักเพลง เพลงที่สิบเจ็ดได้ไหม?”
“ได้สิ”
ถังเปากะพริบตาปริบ ๆ โดยไม่ลังเลเลยสักนิดก็เริ่มร้อง “ลมพัดมาพัดมา ละติจูดเหนือ 42.7 องศา หญ้าลู่ไปลู่ไป ลองจิจูดตะวันออก 119.4 องศา พี่ชายขี่ม้าจากไปไกลแสนไกล ไปถึงทุ่งหญ้ากว้างใหญ่...”
เฉิงเยี่ยนชิวถือมือถืออัดเสียงไว้ เทียบกับไฟล์บันทึกเมื่อห้าปีก่อนไปด้วย
ไม่ผิดสักคำ
“อีกสักเพลงนะ? เพลงที่สามสิบสอง”
“ได้” ถังเปากระแอม “น้ำลึกเหลือเกิน ลึกเหลือเกิน ละติจูดเหนือ 18.2 องศา ฟองคลื่นขาวนวลขาวนวล ลองจิจูดตะวันออก 109.6 องศา...”