แผนกจิตวิทยาในโรงพยาบาลเขตทหารตั้งอยู่ชั้นห้า ตรงห้องในสุดของตึกผู้ป่วยใน ป้ายหน้าห้องเขียนว่า "ห้องให้คำปรึกษาด้านจิตวิทยา" ข้าง ๆ ยังมีสติกเกอร์รูปต้นไม้สีเขียวแปะไว้ มองยังไงก็ไม่เหมือนโรงพยาบาล เหมือนโรงเรียนอนุบาลมากกว่า
เสิ่นเป่ยชวนยืนอยู่หน้าประตู มือล้วงกระเป๋ากางเกง จ้องสติกเกอร์นั่นสามวินาทีเต็ม ไม่ขยับ
มีพยาบาลสาวคนหนึ่งเดินผ่านมาในทางเดิน มองเขาด้วยความสงสัย
เขากระแอมเบา ๆ ยกมือขึ้นเคาะประตู
"เชิญค่ะ"
เสียงผู้หญิงอ่อนโยนดังมาจากข้างใน
เสิ่นเป่ยชวนผลักประตูเข้าไป ห้องไม่ใหญ่ แต่จัดไว้อย่างสบายตา มีโซฟา โต๊ะกาแฟ ต้นไม้เขียว บนผนังยังแขวนภาพวาดสีน้ำมันรูปทุ่งทานตะวัน
นายทหารหญิงวัยสี่สิบกว่าปีนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามโซฟา ผมสั้น สวมแว่นตากรอบกลม ตรงหน้ามีชาหนึ่งถ้วยวางอยู่
"สหายเสิ่นเป่ยชวนใช่ไหมคะ"
"ครับ"
"ฉันชื่อโจวหลิง เรียกฉันว่าคุณหมอโจวก็ได้ เชิญนั่งค่ะ"
เสิ่นเป่ยชวนนั่งลง นั่งตัวตรงมาก เข่าชิดกัน มือทั้งสองวางบนตัก ท่านั่งมาตรฐานของทหาร แต่ดูตึงเครียดกว่าตอนออกรบเสียอีก
คุณหมอโจวไม่รีบพูด รินน้ำให้เขาหนึ่งถ้วยแล้วเลื่อนไปให้
"ดื่มน้ำไหมคะ"
"ไม่เป็นไรครับ"
"งั้นเราคุยกันเล่น ๆ ก่อนนะคะ"
"ได้ครับ"
คุณหมอโจวยิ้มให้ "คุณกลัวอะไรคะ ฉันไม่ได้รับฉีดยาสักหน่อย"
มุมปากของเสิ่นเป่ยชวนกระตุกเล็กน้อย "ไม่ได้กลัวครับ"
"คุณนั่งท่าเหมือนขึ้นศาลทหารเลยค่ะ ผ่อนคลายหน่อย ที่นี่ไม่ใช่ห้องสอบสวนนะ"
เสิ่นเป่ยชวนขยับไหล่ พยายามเอนหลังพิงพนักโซฟา แต่พักเดียวก็กลับมานั่งตัวตรงเหมือนเดิม
คุณหมอโจวไม่ว่าอะไร เปิดสมุดบันทึก "ซ่งชิงหว่านบอกฉันคร่าว ๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ของคุณแล้ว ภารกิจในป่าสามปี สภาพแวดล้อมกดดันสูงและตึงเครียด เคยผ่านการสูญเสียเพื่อนร่วมรบ หลังจากกลับมาก็ฝันร้ายซ้ำ ๆ สะดุ้งตื่น เหงื่อออกผิดปกติ ใช่ไหมคะ"