วิชาภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมปีที่ 5 ข้อเขียนในวันนี้คือเรื่อง "ความฝันของฉัน"
ครูหลินเขียนโจทย์ไว้บนกระดานดำ ทั้งห้องก็แตกเป็นเสียงเอะอะโวยวายทันที
"เป็นโจทย์นี้อีกแล้ว! เทอมที่แล้วก็เขียนไปแล้วไม่ใช่เหรอ!" ฟางเสี่ยวเล่อตะโกนมาจากด้านหลัง
ครูหลินหันกลับมา: "เทอมที่แล้วเขียนเรื่อง 'คนที่ฉันรักที่สุด' เธอจำผิดไปเอง เงียบแล้วเขียนได้เลย"
ฟางเสี่ยวเล่อหดคอลงเล็กน้อย
ถังเปาหยิบสมุดเรียงความออกมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง เหอเสี่ยวปิงที่นั่งข้างๆ เริ่มเขียนไปแล้ว เขียนไวมาก
ถังเปาเหลือบไปเห็นหัวข้อของเขา: "ความฝันของฉันคือการเป็นทหาร"
เธอยิ้มน้อยๆ แล้วก้มหน้ากดปากกาลงบนสมุดของตัวเองเขียนหัวข้อขึ้นมา
ตอนลงมือเขียนเธอไม่มีร่างต้นฉบับ คิดอะไรได้ก็เขียนออกมาอย่างนั้น
"ความฝันของฉันคือโตขึ้นไปสานต่องานของพ่อ"
"สิ่งที่พ่อทำคือการช่วยคนที่หาทางกลับบ้านไม่เจอให้ได้กลับบ้าน บางคนรอมาหลายสิบปี บางครอบครัวทั้งชีวิตไม่รู้ว่าคนของพวกเขาไปอยู่ที่ไหน"
"ฉันอยากเรียนประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ เทคโนโลยี ใช้ทุกวิถีทางที่จะหาเจอพวกเขาได้"
"ฉันรู้ว่าเส้นทางนี้ยาวไกลและยากลำบาก อาจต้องทำไปตลอดชีวิต แต่พ่อเคยพูดไว้ประโยคหนึ่ง ต้องมีคนลงมือทำ"